دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٦٩ - ٦/ ٢٣ قيس بن سعد بن عباده

گفت: چون در پيوستن به او، على پيشتاز ما بود و در همراهى با او، استوارترينِ ما.

٦/ ٢٣

قيس بن سعد بن عُباده‌

٣٨٨٥. الفصول المختارة: قيس بن سعد بن عباده، در زمانى كه به سوى صفّين مى‌رفت، سرود:

على، پيشواى ما و پيشواى غير ماست‌

به حكمى قرآنى كه نازل شد.

همان روزى كه پيامبر ٦ فرمود: «هر كه را من مولايم‌

اين، مولاى اوست»، و زيبا فرمود.

پيامبر خدا به عنوان فرمانى حتمى‌

آن را بر امّت گفت و چون و چرايى در آن، راه ندارد.

٣٨٨٦. شرح نهج البلاغة: معاويه به قيس بن سعد گفت: خداوند، ابو الحسن را رحمت كند! او مردى خوش و بشّاش و اهل مزاح بود.

قيس گفت: آرى. پيامبر خدا هم با يارانش مزاح مى‌كرد و بر چهره‌شان لبخند مى‌زد. به نظرم تو كنايه مى‌زنى و مى‌خواهى با اين سخن، بر او خُرده بگيرى؛ ولى سوگند به خدا، با همه شوخ‌طبعى و گشاده‌رويى، از شير پُر يالِ گرسنه هم پُر هيبت‌تر بود. اين، هيبتِ تقوا بود و همچون تو نبود كه اوباش شام، بزرگت مى‌دارند.