دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨١ - ٣/ ٦ فضيلتهاى پراكنده

بزرگ‌ترين حجّت و بزرگ‌ترين نشانه، و برترين نمونه و باب پيامبر مصطفايم. من ريسمان محكم، كلمه تقوا و امين خداوند متعال بر اهل دنيايم.

٣٦٧٧. امام على ٧: من راهبرم. من رهيافته‌ام. من، پدر يتيمان و بيچارگان، شوى بى‌شويان، پناهِ هر ناتوان و جايگاه امن هر هراسنده‌ام. من رهبر مؤمنان به سوى بهشتم. من، ريسمانِ استوار خداوندم. من، دستاويز محكم الهى و نمونه پرهيزگارى‌ام. من چشم خدايم و زبانِ صادق او و دستِ اويم. من همان فرمان خداوندم كه مى‌گويد: «تا آن‌كه [مبادا] كسى بگويد: دريغا بر آنچه در فرمان خدا كوتاهى ورزيدم!». من دستِ گشاده رحمت و مغفرت خداوند بر بندگان اويم و من، باب بخشايشم.

آن كه مرا شناخت و حقّ مرا شناخت، خداوندش را شناخته است؛ چون من، وصىّ پيامبرش در روى زمينم، و حجّت او بر بندگان اويم. اين موضوع را جز آن كه رد كننده خدا و پيامبر اوست، منكر نمى‌شود.

٣٦٧٨. امام على ٧: من، قلب فراگير خدايم، زبان گوياى او، امين او بر رازهايش، حجّت او بر مردمش، جانشين او بر بندگانش، چشم بيناى او در بين مردمش، و دست گشوده لطف و رحمت او و دين اويم [و همانم‌] كه مرا تصديق نمى‌كند، مگر آن كه ايمان خالص داشته باشد و مرا تكذيب نمى‌كند، مگر آن كه كفر محض داشته باشد.

٣٦٧٩. امام على ٧: من چشم خدا، دست خدا، فرمان خدا و باب خدايم.