دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٥٥ - بحثى درباره خودستايى امام

فصل سوم

على از زبان على‌

بحثى درباره خودستايى امام‌

يكى از بخش‌هاى ارزشمند و بيدارگر در خطبه‌ها و نامه‌هاى على ٧ سخنانى است كه ابعاد شخصيت بى‌نظير وى را مى‌نمايانَد. آنچه كه در اين فصل خواهد آمد، گوشه‌هايى از اين سخنان ارجمند است و نمونه‌هاى ديگر آن را در فصل‌هاى گوناگون كتاب مى‌توان يافت.

در نگاهى گذرا و سطحى به اين سخنان، چنين مى‌نمايد كه امام ٧ خويش را ستايش مى‌كند و ممكن است براى خواننده اين توهّم را ايجاد كند كه اين سخنان با كلام خداوند متعال منافات دارد كه مى‌فرمايد:

«پس خودتان را منزّه مشماريد. او به [حال‌] كسى كه پرهيزگارى نموده، داناتر است».

امّا خود آن حضرت با اشاره به اين كلام خداوند، مى‌گويد:

اگر نهى خداوند از تنزيه خويشتن (خودستايى) نبود، ذاكرى‌[١] فضايل بسيارى را ذكر مى‌كرد.

اين سخن، ممكن است نشانى از ستودن خويش و چگونگى آن و حلال و يا حرام بودن آن باشد.

[١] مراد، خود حضرت است.