گلشن اسرار - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٣٦ - اختلاف در مقام اثبات موجب اختلاف در دِین واحد نمِیشود

عرفان مِی‌گوِید که ِیک حقِیقت واحد و ِیک اثر واحد، در کل عالَم، وجود دارد و آن حقِیقت واحد عبارت از وجود و حقِیقت واجب ‌الوجود است. آن حقِیقت واجب ‌الوجود، صُور مختلفِی به خودش مِی‌گِیرد گاهِی به صورت،‌ حمد، مظهرِیّت شفاء در آن پِیدا مِی‌شود و گاهِی به مظهرِیّت نفسِ ارادۀ ولِیّ، براِی او ظهور و تجلِّی پِیدا مِی‌کند و گاهِی از نقطۀ نظر مظهرِیّت ظهور اسم شافِی به صورت قرص‌هاِی استامِینوفن و کپسول‌هاِی آنتِی‌بِیوتِیک، ظهور پِیدا مِی‌کند. لذا همه در اِینجا ِیکِی است.“

پس حق با مرحوم آقاِی حداد است که اِیشان مِی‌فرمودند:

اصلاً ِیک حقِیقت، بِیشتر وجود ندارد و انفکاکِی بِین آن نِیست و بِین ظاهر و باطن اصلاً فرقِی نِیست. اِیشان مِی‌گوِیند: من تعجّب مِی‌کنم از آن کسانِی که مِی‌گوِیند اگر شخصِی دعا کند و آبِی که در چاه است بالا بِیاِید و با آن آب وضو بگِیرند اِین را معجزه مِی‌دانند امّا اِینکه شِیر آب را که باز مِی‌کنند و آب مِی‌آِید آن را معجزه نمِی‌دانند. من اصلاً از فکر اِینها تعجّب مِی‌کنم.

اِین مرد راست مِی‌گوِید. اِین مرد، حق را مِی‌بِیند و مِی‌گوِید: ِیک واقعِیّت، وجود دارد و راه رسِیدن و وصول به اِین واقعِیّت همان‌طور است که ملاّصدرا مِی‌گوِید. هر کدام راهِی را برگزِیده‌اند ِیکِی از طرِیق استدلال جلو آمده و رِیشخند به فقه و به عرفان زده است و ِیکِی از طرِیق عرفان جلو آمده و رِیشخند به فلسفه و دِین زده است و ِیکِی از طرِیق دِین آمده است و رِیشخند به هر دو اِینها زده است.

”ولِی آن عارف واقعِی که به مقام حق رسِیده است، نه تنها رِیشخند به هِیچ‌کدام نمِی‌زند، بلکه همه را ظهورات مختلفِی براِی حقِیقت واحد مِی‌بِیند.“

اختلاف در مقام اثبات موجب اختلاف در دِین واحد نمِی‌شود

اِین همان نکته‌اِی است که در مسألۀ مذهب تفکِیک، باِید محور قرار بگِیرد. ِیکِی اِین را مِی‌بِیند دِیگرِی آن ِیکِی را مِی‌بِیند. مگر شما در مسائل فقهِی خودتان اختلاف ندارِید، آِیا اِین دلِیل مِی‌شود که دِین مختلف است؟! دِین واحد است و در مقام اثبات مختلف مِی‌شود. حالا اگر کسِی به حقِیقت دِین رسِید و از مشرب دِین