که باِید و شاِید مطلع نِیست. لذا اِین مسائل را به صورت حق مِی‌بِیند و آن‌وقت ترتِیب اثر هم مِی‌دهد و دِیگران را بر آنچه که خود مشاهده کرده است وادار مِی‌کند که ترتِیب اثر بدهند. و ما اِین مسأله را بالعِیان در همِین گذشته، مشاهده کردِیم که چطور افراد؛ نسبت به بعضِی از جرِیانات، مشاهداتِی داشتند. امّا وقتِی که ما اِین مطالب را مِی‌شنِیدِیم احساس مِی‌کردِیم که شبهه دارد و آن شخص مِی‌خواهد ما را ملزم کند بر اِینکه به آن مشاهدات ترتِیب اثر بدهِیم. انسان نمِی‌تواند ترتِیب اثر بدهد در آن وقت ِیک تضادِّی پِیش مِی‌آِید که چرا اِین آقا، مسامحه و مکاهله مِی‌کند و چرا آن آقا عناد دارد؟ و امثال ذلک.

امّا برخِی مشاهدات، در صورتِی که مصادف با واقع باشد مکاشفات واقعِی است، مثلاً شما در اِینجا نشسته‌اِید و براِی شما روشن مِی‌شود که فلان شخص مرِیض است و وقتِی به خانۀ او مِی‌روِید مِی‌بِینِید که او واقعاً مرِیض است، اِین درست است.

اختلاف و اتحاد سالکِین در مکاشفات در صورت تساوِی و اختلاف رتبۀ آنها

بعضِی از مکاشفات دقِیق‌تر مِی‌شوند و صورت دارند و حتِی ممکن است از صورت هم بگذرند و مکاشفاتِ بدون صورت شوند. اِین، از آنجاهاِیِی است که انسان نمِی‌تواند همِین‌طورِی سر خود و گُتره به مسائلِی که براِیش پِیدا مِی‌شود ترتِیب اثر بدهد. آنچه که در اِینجا هست ‌اِین است که عالَم، عالَمِ واحد است، ِیعنِی اگر دو تا سالک ِیا سه ‌تا سالک، در ِیک رتبۀ از عالمِی قرار بگِیرند امکان ندارد مکاشفات آنها تغِیِیر پِیدا کند. همه ِیک چِیز را در اِینجا مِی‌بِینند و اگر به اندازۀ ‌سرموِیِی بالا و پاِیِین باشند آن اختلاف مشاهده مِی‌شود. لذا اگر انسان در ِیک رتبه بِیاِید و مسأله‌اِی را مشاهده کند نباِید بگوِید که مطلب، همِین است و بالاتر از اِین نِیست.

”اختلافِی که بِین عرفا پِیدا مِی‌شود در اِینجاست. امکان دارد شخصِی مسأله‌اِی را مشاهده کند و بگوِید ظهور اسماء و صفات الهِی به اِین نحو است. اِین ظهور که به اِین نحو است براِی رتبۀ تو مِی‌باشد. امّا همِین ظهور ممکن است در