اجمال در او بود و هر چه مِی‌گشت پِیدا نمِی‌کرد الآن مِی‌بِیند. وارد اِین عالم شد مِی‌گوِید اِین عالم، براِیم آشناست. انسان در آنجا هم مِی‌گوِید براِیم آشناست. گاهِی با کسِی دفعۀ اول که برخورد مِی‌کنِی خِیال مِی‌کنِی با او آشناِیِید و سال‌ها او را دِیده‌اِی، گاهِی اوقات انسان همچنِین احساسِی دارد و وقتِی برخورد مِی‌کند گوِیِی ده سال با هم رفِیقند چون اِین وسط ارتباط‌هاِیِی هست. اِین ارتباط‌ها را هر چه در خودش مِی‌گردد پِیدا نمِی‌کند بعد که مِی‌رسد مِی‌گوِید اِین همان بود که دنبالش مِی‌گشتم.“

اشاره ابن فارض به مقام هوهوِیّت و تعِیّن در اشعارش

کلام ابن فارض اشاره به اِین مقام هوهوِیّت و مقام تعِیّن دارد که خِیلِی عجِیب است. مِی‌گوِید:

١. و کُلُّهُمُ، عَن سَبقِ معناِیَ، دائرٌ		بِدائِرَتِی ، أو واردٌ مِن شَرِیعتِی
٢. و إنِی و إن کنتُ ابنَ آدمَ صورةً		فَلِی فِیه مَعنِیً شاهدٌ باُبُوَّتِی
٣. و نَفْسِی علِی حَجْر التّجَلِّی برُشدها		تَجَلّتْ و فِی حِجر التّجلِّی تَرَبَّتِ
٤. و فِی المَهدِ حِزبِی الأنبِیاءُ و فِی عنا		صرِی لَوحِیَ المحفوظُ و الفتح سورتِی
٥. و قبل فصالِی دون تکلِیف ظاهرِی		خَتَمتُ بشَرعِی الموضِحِی کلّ شرعةِ
٦. فَهُمْ وَ الْالَى قالُوا بِقَوْلِهِمْ عَلَى		صِرَاطِى، لَمْ ِیَعْدُوا مَوَاطِىَ مِشِْیَتِى‌
٧. فَِیُمْنُ الدّعاةِ السابقِینَ الِیَّ فِی		ِیَمـِینِی و ِیُسـرُ الـلاحقِینَ بِِیَسترَتِی
٨. وَ لَا تَحْسَبَنَّ الْأمْرَ عَنِّىَ خَارِجا		فَمَا سَادَ إلّا دَاخِلٌ فِى عُبُودَتى‌
٩. و لولاِی لم ِیُوجَد وجودٌ و لم ِیَکُن		شهودٌ و لم تُعهَد عُهودٌ بذّمةِ
١٠. فلا حِیّ الاّ من حِیاتِی حِیاتُهُ		و طَوعُ مُرادِی کُلُّ نَفسٍ مرِیدةِ
١١. و لا قائلٌ الاّ بلَفظِیّ مُحَدّثٌ		و لا ناظرٌ الاّ بناظِرَ مُقْلَتِی[١]

[١]ـ امام شناسِی، ج ٥، ص ١٠٠:

١. [وآنچه از خلائق و موجودات که در اِین عالم تکوّن ِیافته‌اند به دور شمع وجود من در گردش و حرکت در آمده‌اند و به واسطۀ حقِیقت نورِیّه وجودِیّۀ من است که از آن آبشخوار ماء معِین سر کشِیده اند و سرمست و سِیراب گشته‌اند.] *