صورتِی که او به خود مِی‌گِیرد هوِیّت‌هاِیِی را در هر مرتبه، به تناسب همان مرتبه تشکِیل مِی‌دهد. در عالم مثال، هوِیّتِ مثالِی به شکل صورت است و در عالم دنِیا و ماده، هوِیّت جسم و ماده دارد.

دنِیا عبارت است از ابتعاد از پروردگار و تعلّق پِیدا کردن به کثرات

اِین که وجود، ِیک هوِیّت متفاوتِی به خود بگِیرد موجب دنائت و رذالت و ظلمت او نمِی‌شود. پِیغمبر اکرم صلِی الله علِیه و آله وسلم همِین بدن را داشتند. آِیا بدن پِیغمبر نجس بود؟! اولِیاء و بزرگان همِین بدن را دارند، بدن آنها کثِیف است؟! بدن آنها در اظلم العوالم است؟! مِی‌توانِیم ِیک چنِین حرفِی بزنِیم؟! پِیغمبر اکرم خودش خانه مِی‌ساخت، خودش با زن نکاح مِی‌کرد، خودش از همِین مأکولات و نوشِیدنِی‌هائِی که ما مِی‌خورِیم او هم مِی‌خورد، گرچه در آن زمان امثال اِین نوشابه‌هاِی جدِید نبود. ولِی در هر صورت از همِین آب، شربت، دوغ و شِیر مِی‌نوشِیدند. او هم از همِین‌ها استفاده مِی‌کرد. آِیا جسم به معناِی ظلمت است، ِیعنِی پِیغمبر ظلمت را داخل بطن خودش مِی‌کرد و تمام اعمال او غلط و اشتباه بود؟! نخِیر!! دنِیا عبارت از جسم و ماده نِیست. دنِیا عبارت است از ابتعاد من الحق و تعلّق به امورِی که آن تعلّق، موجب دورِی انسان از حق شود، اِین دنِیا مِی‌شود.‌ بنابراِین خود دِینار و درهم دنِیا نِیست. اِین که شما نمِی‌توانِید از دِینار و درهم بگذرِید دنِیاست. خود زن، دنِیا نِیست بلکه از مظاهر پروردگار است اِین که زن بِیاِید و مانع بشود از اِینکه شما به تکامل برسِید دنِیا مِی‌شود. منزل و بِیت، دنِیا نِیست اما تعلق شما به منزل و اشتغال ذهن شما به منزل، دنِیا مِی‌شود. امورات دنِیاِیِی هِیچ کدام دنِیا نِیستند؛ اِین که انسان خود را مشغول اِینها کند به نحوِی که دِیگر مجالِی براِی ارتباط با حق پِیدا نکند اِینها همه‌اش دنِیا مِی‌شود. بنابراِین ممکن است تدرِیس و تدرّس نِیز دنِیا شود. علم و تعلِیم و تعلّم همه دنِیا شود. رسِیدن به کار مردم اگر به جهت نفس باشد دنِیا مِی‌شود و اگر به جهت ربّ باشد غِیر دنِیا مِی‌شود. زمام امور مردم را به دست گرفتن تمام اِینها دنِیا مِی‌شود. مرجعِّیت و ...