افراد نقطۀ مقابلند. کسِی که قائل به ولاِیت أمِیرالمؤمنِین هست قائل به توحِید حقّۀ حقِیقِیّه است و کسِی که قائل به توحِید حقّۀ حقِیقِیّه است قائل به ولاِیت أمِیرالمؤمنِین است، هِیچ فرقِی در اِینجا ندارد. به طور کلِی مقام ولاِیت با مقام توحِید ِیک واحد است نه اِینکه تفاوتِی داشته باشد.

خِیلِی‌ها معتقدند به اِینکه ائمه ثقل اکبر هستند، اتفاقاً رواِیاتِی هم در اِین زمِینه دارِیم.“

علّت تأدّب و احترام ائمه علِیهم السّلام به قرآن با اِینکه خودشان حقِیقت قرآن بودند

وجهِی که در مورد قرآن ناطق بودن و قرآن صامت بودن مِی‌توانِیم پِیدا کنِیم همِین وجه، در مقام تأدب است. امام علِیه السلام بالأخره ِیک وجود بشرِی دارد در مقابل قرآن که ِیک جنبۀ ربِّی دارد، ِیعنِی متوغل در جنبۀ ربِّی است. لذا خود حضرت با اِینکه مِی‌گوِید من قرآن ناطق هستم و اِینها را بزنِید. اما خود حضرت در مقام تأدب نسبت به قرآن تأدّب و خضوع و خشوع دارد.

در مقام تکلِیف خود ائمه علِیه السّلام ملتزم به رعاِیت آداب بودند

ِیک مرتبه من ِیادم است، در حضور آقا بر روِی منبر صحبت مِی‌کردم گفته بودم که: حضرت سِیّدالشّهدا علِیه السّلام به مکّه تشرِیف بردند. بعد که از آقا سؤال کردم، گفتند که راجع به حضرت، باِید گفت مشرّف شدند. من عرض کردم وجهش چِیست؟ اگر شرافت کعبه را ما به ولاِیت بدانِیم، بدون ولاِیت، کعبه دِیگر شرافتِی ندارد. مقام امام اشرف از کعبه است اگر ما حتِی از نقطۀ نظر ظاهر هم نگاه کنِیم، کعبه سنگ است و امام از نقطۀ نظر مراتب حِیوانِیّت، انسان است. آن سنگ است و اِین هم بدن است. آقا فرمودند: نه، در مقام تشرِیع و در مقام تکلِیف، خود ائمه هم به رعاِیت آداب و به رعاِیت جهات ادبِی براِی تکلِیف ملتزم بودند و اِین خصوصِیّت کعبه است که باِید از همۀ اطراف و اکناف بِیاِیند و دور او طواف کنند و کعبه مظهر براِی بِیت‌ الله هست. اسم کعبه بِیت‌ الله هست. المسجد الحرام، بِیت‌ الله، اِینها اقتضاء مِی‌کند که خود ائمه علِیهم السّلام هم، رعاِیت ادب را نماِیند و بِیاِیند و طواف کنند، چطور اِینکه مثلاً در نمازِی که مِی‌خواهند بخوانند رو به کعبه مِی‌اِیستند و مِی‌خوانند، ِیعنِی وجهۀ ظاهرِیشان به سمت کعبه است. از نقطۀ نظر محاوره و از نقطۀ نظر