عدم کفاِیت اشتغال به علوم ظاهرِی در تحصِیل مراتب ِیقِین و کمال، إشراف اولِیاِی الهِی بر ضمائر افراد، از نمونه‌هاِی بارز طالبِین معرفت حقِیقِی مرحوم مطهّرِی ـرحمة الله علِیهـ است، معارضۀ مرحوم مطهّرِی ـرحمة الله علِیه ـ با افکار و عقائد شرِیعتِی، وجوب رجوع به امام علِیهالسّلام و ِیا فرد کامل و عارف واصل، عواقب سوء زعامت و ولاِیت کسِی که خود از مراحل نفس عبور نکرده است، خصوصِیات عارف واصل، اشراف کامل عارف واصل بر مشاهدات خود، گفتار انسان کامل فقط بر محور توحِید بوده و از آن تنازل نمِی‌کند، عارف کامل اشراف کلِّی بر عالم وجود داشته از خطاِی در گفتار و کردار مصون است، انسان کامل امور خود را با نزول اراده و مشِیّت حقّ منطبق مِی‌کند، نفس عارف بالله و فعل و تدبِیر او عِین اراده و تدبِیر حضرت حقّ است، در کلام و کردار عارف کامل شکّ و تردِید و احتِیاط راه ندارد، تجلِّی و ظهورات عارف واصل ظهور و تجلِّی حضرت حقّ است، راههاِی شناخت عارف بالله و بامر الله ...

إجماع از منظر نقد و نظر: رسالۀ اصولِیّه در عدم حجِّیت اجماع مطلقاً.

اِین اثر نگرشِی است بنِیادِین و متقن از منظر حق به مسألۀ اجماع، ِیکِی از ادلّه اربعۀ فقاهت و اجتهاد، که بدون هِیچ اصل و رِیشه‌اِی الهِی در فقه شِیعِی راه ِیافته و به معارضه با ادلّۀ إلهِیّه پرداخته.

نظر به اهمِیّت تأثِیر در استنباط احکام و تأثِیر عمِیق احکام بر دنِیا و آخرت مکلّفِین، مؤلّف ـحفظه اللهـ بدون مجامله و سهل انگارِی در اداء وظِیفۀ الهِی به بررسِی، نقد و در نهاِیت ردّ اِین مسأله پرداخته، و در ِیک مقدّمه و شش فصل به تحقِیق نظر عامّه و علماء شِیعه (چه متقدّمِین و چه متأخّرِین) مِی‌پردازد؛ و در نتِیجه اعلام مِی‌دارد که اجماع، اصلِی جز افکار ردِیء و سخِیف عامّه نداشته و به هِیچ وجه قابلِیّت استدلال و توان حجِّیت شرعِیّه را ندارد، و اعتماد و اعتناء به آن خصوصاً در قبال ادلّۀ نقلِیّه شرعِیه را به هِیچ وجه من الوجوه جائز نمِی‌شمارد، و احکام منتجۀ از آن را براِی تکامل نفوس بشرِی و سِیر به مقام توحِید و تحقّق به مقام انسانِیّت که هدف فقه و شرع است مضرّ و از مهالک مِی‌داند.