گلشن اسرار - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٧٢ - انسان بر اثر اتّصال به غِیب مِیتواند به حقِیقت دِین برسد

پروردگار و الإقبال بالکلِّیة إلِی بارِیها و منشئها و موجدها و معطِیها «و به تمام وجودش به پروردگار خودش و منشِی‌ء خودش اقبال کند،‌ آن که اِیجاد کرده و موجد خودش و معطِی خودش هست»، هِیچ علمِی نِیست، إلاّ العلوم العقلِیّة المحضة «فقط علوم عقلِیّه‌اِی که محض هستند و هِیچ جنبۀ تقلِیدِی در آنها راه ندارد» و هِی العلم بالله و صفاته و ملائکته و کتبه و رسله «و آن علم بالله و صفات خداوند و ملائکه و کتب و رسلش مِی‌باشد» و کِیفِیة صدور الأشِیاء ‌منه علِی الوجه الأکمل و النظام الأفضل و کِیفِیة عناِیته و علمه بها و تدبِیره إِیاها «و کِیفِیت صدور اشِیاء از پروردگار متعال بر وجه اکمل، که چطور بر وجه اکمل و نظام افضل نازل شده است. آن نظامِی که بالاتر است و کِیفِیت عناِیت پروردگار است. و علم پروردگار به اِین اشِیاء‌ است و تدبِیر پروردگار، مَر اشِیاء را هست» بلاخلل و قصور و آفة و فتور و علم النفس وطرِیقها إلِی الآخرة و إتصالها بالملاء الأعلِی و افتراقها عن وثاقها و بُعدها عن الهِیولِی «بدون خلل و بدون قصور و بدون آفت و بدون سستِی و فتور، و علم نفس و طرِیق آن نفس، به آخرت و اتصال نفس به مَلاء اعلِی و جدا بودن نفس از اتصالش و بُعدش از هِیولاء که عبارت از بدن است» إذ بها ِیَتِمُّ لها الانطلاق عن مضائق الإمکان «به‌ واسطۀ اِین علوم است که براِی نفس جدا شدن از تنگناهاِی امکان تمام مِی‌شود » چون ممکن هستِیم والنجاة عن طوارق الحدثان «و نجات پِیدا کند از آنچه را که براِی انسان از نوائب و ناراحتِی‌ها مِی‌آِید» والانغماس فِی بحار الملکوت «و در درِیاهاِی ملکوت فرو برود» و الانتظام فِی سلک سکّان الجبروت «و منتظم بشود و همراه و همگام بشود در سلک سکّان جبروت، آنهاِیِی که در جبروت ساکنند» فِیتخلص عن أسر الشهوات «پس از اسارت شهوات بِیرون بِیاِید» و التقلّب فِی خبط العشوات «از گردش در اشتباهات و تارِیکِی‌ها نجات پِیدا