محسوب شده و منافِی با تعبّد تلقِّی مِی‌گردد؛ لذا أربعِین گرفتن براِی اموات چه به قصد ورود و چه به نِیّت رجاء، بدعت و محرّم تلقِی مِی‌گردد. زِیرا در سنّت پِیغمبر اکرم و در سِیرۀ ائمّه اهلبِیت علِیهم السّلام تا عصر غِیبت صغرِی چنِین مطالبِی به چشم نمِی‌خورد؛ بلکه آنچه در شرع مقدّس وارد شده است سه روز عزادارِی و قرائت قرآن و طلب مغفرت براِی مِیّت است که فقهاء عظام هم بر اِین مطلب فتوا داده‌اند.

اربعِین در فرهنگ شِیعه اختصاص به سِیّد الشّهداء علِیه السّلام دارد، و احادِیث واردۀ از حضرات معصومِین بر اِین معنِی تصرِیح دارد، و حتِّی براِی شخص رسول الله صلِّی الله علِیه و آله و سلّم نِیز ابداً اسمِی از اربعِین در طول تارِیخ ائمّه نبوده است؛ و همِینطور مجالس هفت و سالگرد نِیز مخالف با سِیره و سنّت واردۀ از شرع مقدّس مِی‌باشد.

در اِینجا مؤلّف محترم مطلب را گسترش داده و هرگونه بدعتِی را که موجب از بِین بردن سِیرۀ نبوِی و عترت طاهرۀ اِیشان علِیهم السّلام گردد، بالأخص انحرافاتِی که در نحوۀ عزادارِی سِیّد الشّهداء علِیه السّلام رخ داده است را مورد نقد و اِیراد قرار مِی‌دهند.

بعضِی از عناوِین اِین کتاب عبارت است از:

رابطۀ تکوِینِی و تشرِیعِی اسلام با «اربعِین»، بلوغ عقلانِی انسان در چهل سالگِی، کلام مرحوم علاّمه بحر العلوم در مورد عدد «چهل»، تأثِیر عدد «چهل» در رواِیات، فلسفه قِیام أباعبدالله علِیه السّلام، مجالس عزادارِی سِیّد الشّهداء از مبانِی اصِیل خود فاصله گرفته است، سِیّدالشّهداء علِیه السّلام فقط در حادثه کربلاء تفسِیر نمِی‌شود، زِیارت أربعِین سِیّد الشّهداء شعار تشِیّع است، امام حسن عسکرِی علِیه السّلام زِیارت أربعِین را از علائم اِیمان مِی‌دانند، اهلبِیت بعد از بازگشت از اسارت در مدِینه سه روز عزادارِی کرده‌اند، گوشه‌اِی از انحرافات در مراسم و مجالس عزا و مراسم تدفِین مِیّت در جوامع ما، سراِیت دادن اربعِین به غِیر امامحسِین علِیه السّلام آن را از شعار بودن خارج مِی‌نماِید.

الشمس المنِیرة

ترجمۀ عربِی «مهر فروزان» است که به همّت بعضِی از فضلاء و اصدقاء لبنانِیِ مؤلّف محترم به عربِی ترجمه و در لبنان طبع و منتشر گردِیده است. اِین کتاب به صورت مقاله‌اِی مفصّل چند روز پس از ارتحال حضرت علاّمه آِیة الله حاج سِیّد محمّد حسِین حسِینِی طهرانِی ـرضوان الله علِیهـ به عنوان: «نمائِی إجمالِی از شخصِیّت علمِی و اخلاقِی حضرت علاّمه قدّس الله نفسه الزکِیّه» توسّط مؤلف معظّم نوشته و بِین دوستان و ارادتمندان اِیشان توزِیع گردِید، که به صورت رساله‌اِی به عربِی ترجمه و منتشر گردِیده است.