است. اِین واسطه تمام آنچه را که در حقِیقت احدِیّت منطوِی و مخفِی بود، به منصّه ظهور در مِی‌آورد. آِیا معناِی به منصه ظهور در آوردن اِین است که از آنجا ِیک چِیزِی برمِی‌دارد و اِینجا مِی‌گذارد؟ آِیا ِیک صورت را که مخفِی بود ظاهر مِی‌کند؟ مثل عکاسِی است؟ اِین فِیلم و عکس را که انداختند مِی‌روند آن فِیلم را در ماِیع مِی‌گذارند و اِین عکس ظاهر مِی‌شود. کارِی که عکاس مِی‌کند، همِین است که ِیک ماِیعِی در آنجا هست اِین فِیلم را در آن ماِیع مِی‌گذارد آن وقت ظاهر مِی‌شود. بعد هم پشت دستگاه مِی‌گذارد و صورت‌هاِیِی از اِین را در کاغذ ظاهر مِی‌کنند. اِین، واسطه در اثبات مِی‌شود، ِیعنِی آن چِیزها را به منصّه ظهور در مِی‌آورد خودش کاره‌اِی نِیست و خودش ِیک موجودِی جدا است. اِین فِیلم و عکس هم جدا است اِینها را مِی‌آورد ِیکِی ‌ِیکِی ظاهر مِی‌کند. ِیا مثل شخصِی که ِیک کِیسه‌اِی در دست اوست؛ در اِین کِیسه نمِی‌دانِیم که چِیست؟ دربِ کِیسه را باز مِی‌کند و ِیک مشت برنج در مِی آورد، اِین واسطه در اثبات مِی‌شود. آِیا پِیغمبر هم اِینجورِی است؟ اگر پِیغمبر اِین‌گونه بود که دِیگر واسطه نبود، دِیگر به او فِیض اول نمِی‌گوِیند و دِیگر نقطه ربِّی به او گفته نمِی‌شود. اِینکه پِیغمبر واسطه است معناِیش اِین است که خداوند متعال وقتِی خودش را مِی‌خواهد از مرحلۀ احدِیّت به مرحلۀ واحدِیّت در بِیاورد، اولِین فعلِی که از او سر مِی‌زند اِین است که مقام ربطِ بِین احدِیّت و واحدِیّت را اِیجاد مِی‌کند، ِیعنِی آن وجودِ نازلۀ خود را، واسطه بِین احدِیّت و واحدِیّت در مِی‌آورد. اِین همه تعبِیراتِی که مِی‌آورِیم براِی روشن شدن خودمان است. و گر نه در آنجا اصلاً مقام إنِیّت نِیست، آنجا فقط مشِیّت محض است. آنچه را که در نِیت دارد و آنچه را که در نفسش است مِی‌خواهد آن را به مرحلۀ بروز و ظهور برساند.

اراده، اوّلِین ظهور نفس براِی انجام عمل است

اگر ما بخواهِیم ِیک تعبِیرِی در اِینجا بِیاورِیم که با استمداد از آن، مطلب نزدِیک شود آن تعبِیر به اِین نحو بِیان مِی‌شود که آنچه را که شما در نِیت دارِید و مِی‌خواهِید ِیک عملِی انجام بدهِید، مِی‌خواهد از مقام ذات که مقام نفستان است در