ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٤٢٢ - بحث دوم - در فضيلت قرآن است

دوّم [از نظر روايات‌] پيامبر خدا فرموده است: «آن كه قرآن را بخواند و چنين تصوّر كند كه كسى، برتر از قرآن را آورده است، آنچه را كه خداوند بزرگ شمرده كوچك دانسته است‌ [١]. و باز پيامبر (ص) فرموده است: «در روز قيامت هيچ شفاعت كننده‌اى از نظر مرتبه و مقام در نزد خداوند متعال، حتّى پيامبران و فرشتگان، برتر از قرآن نيست‌ [٢]».

از اشاره پيامبر سرّ اين حقيقت روشن مى‌شود كه شفاعت قرآن در حقّ كسى است كه آن را تدبّر كند و راه حق را كه قرآن مشتمل آن است بپيمايد و از اين طريق به پيشگاه حضرت حق وصول يابد و در جوار فرشتگان مقرّب قرار گيرد. و نتيجه شفاعت جز اين نيست كه شخص مورد شفاعت به رضوان خدا دست يابد و چنان كه مى‌دانيد رضايت خدا بدون پيمودن راهى كه قرآن عزيز آن را هدايت كند حاصل نمى‌شود و بدون شفاعت قرآن شفاعت هيچ شفيعى نزد خدا سودمند نيست چنان كه خداوند فرموده: فَما تَنْفَعُهُمْ شَفاعَةُ الشَّافِعِينَ فَما لَهُمْ عَنِ التَّذْكِرَةِ مُعْرِضِينَ‌ [٣] و باز پيامبر فرموده است «اگر چيزى ظرف قرآن قرار بگيرد آتش آن را نمى‌سوزاند [٤]» مقصود اين است كه هر كس وجودش ظرف قرآن باشد و در آن تدبر كند و راهى را كه قرآن مى‌نمايد برود آتش او را نمى‌سوزاند.

واضح است كه آتش آخرت چنين كسى را نمى‌سوزاند، اما آتش دنيا به اين دليل در چنين شخصى تأثير نمى‌كند كه اولياى خدا در قوّه نظرى و عملى كامل‌اند و به حق واصل شده‌اند در چنان حدّى هستند كه عناصر از نفوس آنها متأثّر مى‌شوند. اين نفوس چنان كه در بدن خود تصرف مى‌كنند در عناصر نيز

[٢] ما من شفيع افضل منزلة عند اللّه تعالى يوم القيامه لا نبىّ و لا ملك و لا غيره.

[٣] سوره مدثر (٧٤): آيه (٤٨): آنان كه از قرآن اعراض كنند شفاعت شفيعان آنها را سود نبخشد.

[٤] لو كان القرآن فى احاب لما مستّه النار.