ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٣٣ - مقدمه شارح

يكى از آنچه لازمه اين هدف (بعثت انبيا) است، تنظيم چگونگى تأمين معاش جسمانى است و نيز بقيّه وسايلى كه در بقاى نوع انسان دخالت دارد.

پيشواى بزرگ ما امير مؤمنان صاحب نشانه‌هاى آشكار و نوردهاى درخشان علىّ بن ابى طالب عليه السلام در تمام آنچه از سخنانش به ما رسيده است و آنچه از كارها و دستور العملها كه از آن بزرگوار صادر شده، مقصود و منظورش اين است كه آنچه شريعت ارزشمند از اغراض و اهداف در بر دارد و آنچه قرآن از قوانين و قواعد داراست همه را توضيح و تشريح كند، به گونه‌اى كه حتّى يك جمله در غير اين منظور از آن حضرت يافت نشده است، چنان كه بزودى اين موضوع را توضيح خواهيم داد و آن را به تفصيل روشن خواهيم كرد.

چون سخنان آن حضرت اين ويژگى را دارد، ناگزير سخن او سخنى است كه رنگ و نمودى از كلام خدا دارد. و در عين حال داراى بوى خوش كلام پيغمبر (ص) است.

سخن آن حضرت همواره در سينه راويان جاى داشته و در بين هدايت يافتگان و گمراهان پراكنده بوده است و با اين كه دشمنان آن حضرت با فريب و نيرنگ سعى كردند سخنان مشهور او را مخفى دارند، امّا از آنجا كه خداوند امتناع دارد كه نور خويش را به اتمام نرساند، اسلام را به وسيله سيّد بزرگوار «شريف رضى محمّد بن حسينى موسوى»- كه خداوند جايگاهش را پاك و قبرش را نورانى گرداند- تأييد كرد و وى سخنان جدّش را كه از ذهنها دور شده بود زنده، و آنها را كه در معرض پراكندگى بود گردآورى كرد و به اندازه تواناييش در هر چه بهتر تدوين كردن آنها همّت گماشت و مجموعه آن را نهج البلاغه ناميد كه نامش با محتوايش موافق و مطابق معناى حقيقى آن است. خداوند بهترين پاداش مورد درخواست دانشمندان و بزرگترين پاداش را به وى عطا فرمايد.

من يكى از بندگان خدا هستم كه به من رحمتى عطا فرموده و مرا توانا