ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٢٠٣ - مقام اول - امكان و سبب افعال خارق العاده

بيمارى انجام مى‌گرفت انجام نمى‌گيرد و بدن در حال بيمارى جز تحليل رطوبتهاى بدن به وسيله بروز حرارت عارضه كه به اين حالت سوء مزاج حار مى‌گويند، انجام نمى‌دهد. زيرا غذا براى جبران رطوبتهاى تحليل رفته است و شدّت نيازمندى به غذا متناسب با كثرت تحليل است در حالى كه در شخص بيمار تحليل صورت نگرفته تا نياز به غذا داشته باشد، چون بدن بشدّت در تحليل غذاى مصرفى ضعيف شده، بدين سبب نياز به غذا براى جايگزينى مقدار تحليل شده بسيار كم است.

امّا عرفان- توجه نفس به امور عرفانى موجب بى‌نيازى از غذا خوردن مى‌شود و بى‌نيازى بدن از مصرف غذا براى اين است كه وقتى بدن از نيروهاى جسمانى اعراض كرد و پس از متابعت نفس به ذات حق توجّه كرد و از غذاى معرفة اللّه تغذيه كرد از انجام دادن كارهاى بدنى باز مى‌ماند. معصوم در سخن خود به همين حقيقت اشاره دارد: «من مانند هيچ يك از شما نيستم در نزد پروردگارم بيتوته مى‌كنم او مرا غذا مى‌دهد و سيراب مى‌سازد [١]». با توضيح مطلب فوق روشن شد كه بيمارى هر چند موجب خوددارى خارق العاده از غذا خوردن مى‌شود.

لكن امساك از غذا بر اثر توجهات نفسانى و عرفانى به ذات حق سزاوارتر است.

امّا قدرت بر انجام اعمال فوق العاده‌اى كه از توان همنوعان امام (ع) خارج است نيز ممكن مى‌باشد توضيح اين كه هر گاه دانستى كه منشأ قواى جسمانى روح حيوانى است و عوارض غير منتظره‌اى كه براى انسان پيش مى‌آيد گاهى موجب انقباض روح در اعمال داخلى بدن مى‌شود مانند ترس و اندوه، كه موجب ضعف و زوال قواى بدن مى‌شود. عوارض غير منتظره نيز گاهى باعث بروز عوارضى در خارج بدن مى‌شود مانند خشم و گاهى انبساط خاطر معتدلى را