ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٣٢ - مقدمه شارح

آنچه تو را توصيف مى‌كنند. به زبان دل و سر، صبح و شام تو را تسبيح مى‌گويم و در هر حال تمام شب و روز تو را مى‌ستايم، گواهى مى‌دهم كه جز تو خدايى نيست، و غير تو را از اعتبار ساقط مى‌دانم و براى شكوه جمالت در نهان و آشكار اخلاص مى‌ورزم.

گواهى مى‌دهم كه محمّد (ص) بنده برگزيده تو است و سر آمد پيامبران پاكت مى‌باشد، آن كه او را با انوار درخشان برانگيختى و به وسيله دلايل و براهين استوار تأييدش كردى و براى جهانيان بشارت و بيم دهنده قرار دادى در حالى كه به فرمان تو همانند چراغى فروزنده فرا خواننده مردم به سوى تو بود.

پروردگارا، بر او و آل پاك برگزيده‌اش كه سرچشمه‌هاى حكمت و استوانه‌هاى دينند، رحمت هميشگى و رسا و كافيت را تا آسمان و زمين برقرار و روزها پى در پى است نثار فرمان. همچنين بر تمام ياران بزرگوارش درود فرست.

پس از ستايش پروردگار و درود بر محمّد و آلش (ص)، چون هدف نخستين از بر انگيختن انبيا و پيامبران با كتابهاى آسمانى و قوانين شرعى، همانا جذب مردم به خداوند يكتا و درمان جانها از نادانى و دلبستگى به اين دنيا بوده است، و نيز (هدف بعثت) توجه دادن مردم به بوستانهاى پاكيزه بهشت و منازل نيكان و يارى دادن به آنها براى پرهيز از موارد هلاكت و نابودى كه در معرض اين خطرند، و همچنين سوق دادن مردم به نعمتهاى بهشتى كه نظير آن را نه چشمى ديده و نه گوشى شنيده و نه حتى به انديشه كسى خطور كرده است، و همچنين آگاه كردن (بر حذر ساختن) مردمان از آراميدن در دنيا و توجّه كردن بى‌خبران بر ياد آورى آنچه در گذشته از آنان پيمان گرفته شده، مى‌باشد: «أَ لَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يا بَنِي آدَمَ أَنْ لا تَعْبُدُوا الشَّيْطانَ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ وَ أَنِ اعْبُدُونِي هذا صِراطٌ مُسْتَقِيمٌ» [١]