ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٣٧ - مقدمه شارح

درست انديش پوست را از مغز و سراب را از آب جدا كرده‌اند.

بعد از اين كه با خداوند سبحان پيمان بستم كه جز طريق و مذهب حق را در اين شرح يارى نكنم، نوشتن شرح را آغاز كردم. به سبب ملاحظه خاطر هيچ مخلوقى پيروى از هواى نفس نكردم، اگر اين خواست در عمل تحقق پذيرد در نهايت درجه عالى خواهد بود و گرنه پوزش خواه بود و اميدوار و آرزومند بخششم.

از صاحبان فضل و دانش تقاضامند جبران كمبودها و چشم پوشى از لغزشها هستم. ضعف و ناتوانى كه من در حركت و پيمودن اين راه دارم، راهى كه جولانگاه نفوس اولياى پاك و جايگاه انديشه علماى بزرگ انديشه ساز و صاحبان تأليف و نوشته‌هاست، بايد تنها راهنمايم خدا باشد و او مرا كفايت مى‌كند و چه نيكو كفايت كننده‌اى است.

سخن أمير مؤمنان عليه السلام در بردارنده بحثهاى عظيمى مى‌باشد كه شامل علوم ارزشمندى است. كسى كه قصد بررسى كلام آن حضرت و فهميدن شرح آن را دارد، در صورتى كه انديشه عالى و ذوق سرشار داشته باشد، بازهم نيازمند دانستن مطالبى است كه او را در رسيدن به مقصود يارى دهد. از طرفى چون هدفهاى آن حضرت در قالب خطابه و به صورت سخنرانى و يا نوشته است، لازم مى‌دانم كه مباحثى را در باره الفاظ به اندازه رفع نياز مطرح كنم، آن گاه به معناى خطابه و آنچه بدان مربوط است اشاره خواهم كرد تا براى كسانى كه مى‌خواهند كلام آن حضرت را مورد دقّت قرار دهند و رموز و حقايق آن را دريابند كمكى باشد. در پايان اشاره‌اى به فضايل آن حضرت نيز خواهم داشت.

اين مقدمه را ناگزير بر سه قاعده قرار دادم‌ [١]