استعمال دفائن در كلام امام (ع) استعاره لطيفى است. چون گوهرهاى خرد و نتايج انديشه در وجود انسانها بالقوّه موجود بوده است، به گنجينه‌هاى نهفته شباهت پيدا كرده و استعاره آوردن دفينه براى آنها شكلى زيبا يافته است.

چون انبيا براى آماده ساختن نفوس و استخراج و اظهار جواهر انديشه انسانها اساس و اصل هستند، نسبت برانگيختن افكار به آنها زيباست و براى اين كه انسانها را ارشاد كنند نياز به ادلّه و براهين و زمينه‌هايى دارند كه عبارت از نشانه‌هاى قدرت الهى است كه در عبارت امام (ع) به شرح زير آمده است:

آسمان برافراشته‌اى كه داراى تازگيهاى صنع الهى و عجايب حكمت خداوندى است و زمينى كه در زير پاى انسانها گسترده شده كه در آن تصرّف مى‌كنند و نيازمنديهاى زندگى را به دست مى‌آورند و قوام حياتشان را تأمين مى‌كنند و تا پايان عمر از نعمتهاى زمين بهره‌مند مى‌شوند، و زمانى كه براى زندگى آنها مقدّر شده است كه پس از آن از اين دنيا رخت برمى‌بندند و به سوى پروردگارشان باز مى‌گردند، بزرگترين دليلى است كه انسان را از كارهاى زشت باز مى‌دارد و به حق تعالى توجّه مى‌دهد ياد مرگ و رجوع به خداست. لذا پيامبر اسلام فرموده‌اند «از آنچه كه لذّات را نابود مى‌كند فراوان ياد كنيد» همچنين ياد بيماريهايى كه قواى انسان را به تحليل مى‌برد و او را پير مى‌كند، و مصيبتهايى كه پياپى به انسان عارض مى‌شود، همه اينها زمينه‌هاى استدلال انبيا براى مردم است تا آنها را توجّه دهند كه مصائب از طرف خداوند قدرتمندى به وجود آمده‌اند كه داراى سلطه و سيطره است. و او پادشاه مطلقى است، كه خلق و امر به فرمان اوست تا در ذهن انسانها پيمانى را كه در فطرت اصلى‌شان بوده و با خدا در روز الست بسته بودند كه او واحد و حق و شايسته پرستش است و اينك فراموش كرده‌اند كه دوباره برقرار و تثبيت كنند. قرآن كريم به اين آيات و نشانه‌هاى اشاره كرده و مى‌فرمايد: وَ جَعَلْنَا السَّماءَ سَقْفاً مَحْفُوظاً وَ هُمْ عَنْ آياتِها