رساندن وحى و تبليغ رسالت و اداى امانت پيمان گرفت و اين زمانى بود كه بيشتر مردم دين خدا را تغيير داده و با حق بيگانه شده و براى خدا شريكانى قرار دادند و شياطين آنها را از معرفت خدا دور و از پرستش او باز داشتند. پس از اين خداوند فرستادگان خويش را در ميان آنان برانگيخت و آنها را پياپى به سوى مردم فرستاد تا آن عهد فطرى و پيمان الستى را از آنان بخواهند و نعمت فراموش شده را يادآورشان شوند و با تبليغ، حجّت را بر آنان تمام و استعدادهاى عقلانى آنها را شكوفا كنند. آيات و نشانه‌هاى قدرت خداوندى را به ايشان نشان دهند. آن آيات عبارت است از سقف آسمانى كه بالاى سرشان افراشته شده و گهواره زمينى كه زير پايشان گسترانيده و وسايل حيات كه با آن زندگى مى‌كنند و اجلهايى كه با آن نابود مى‌شوند و بيماريهايى كه با آن پير مى‌شوند و از پيشامدهاى پياپى كه بر آنها وارد مى‌شود.

خداوند متعال بندگان خود را از وجود پيامبرى مرسل و كتابى منزل و برهانى حتمى و راه و دينى استوار محروم نساخت. كمى ياور و بسيارى دشمنان انبيا را از انجام وظيفه باز نداشت. به پيامبران پيشين نام پيامبر آينده گفته شد و پيامبر قبلى پيامبر بعدى را معرّفى كرده است.

به اين ترتيب قرنها و روزگاران بسيار گذشت، پدران رفتند و فرزندان جاى آنها را گرفتند. تا اين كه خداوند سبحان محمد (ص) را به عنوان فرستاده خويش براى انجام وعده‌هاى خود و اتمام رسالتش فرستاد و از انبياى گذشته پيمان اقرار به او گرفته شده بود. نشانه‌هاى او شهرت يافت. زمان و مكان ولادتش پسنديده، و در اين روزگار مردم روى زمين داراى ملّتهاى پراكنده و هوسهاى گوناگون و عقايد متعدّد بودند، گروهى خدا را به خلق خود تشبيه مى‌كردند. و گروهى خدا را به اسامى دلخواه خود مى‌ناميدند و گروهى به غير خدا توجّه داشتند. سپس خداوند به وسيله محمّد (ص) آنان را از گمراهى نجات داد و به وسيله شخصيّت او آنان را از نادانى رهايى بخشيد. آن گاه براى محمّد (ص) مقام قرب و لقاى خودش را برگزيد و مرتبه‌اى كه براى هيچ كس فراهم نشده براى او پسنديده. توجّه او را از دنيا به سوى‌