ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٣٦٨ - بحث نهم - در حقيقت توبه است

و تصميمى است كه بر ترك گناه در آينده مفيد واقع شود.

توبه را از دو جهت واجب دانسته‌اند.

١- توبه موجب رضاى خدا و خشم شيطان است، درهاى بهشت را مى‌گشايد، نفس انسان را براى تابش خورشيد معارف الهى آماده مى‌كند، و او را آماده دريافت عطا و بخششهاى ربّانى مى‌گرداند.

٢- به دليل اوامرى كه در قرآن كريم آمده است، چنان كه خداوند متعال مى‌فرمايد: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً [١] و نيز به جهت وعده صادق خداوند كه توبه‌كنندگان را پاداش مى‌دهد چنان كه مى‌فرمايد: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً عَسى‌ رَبُّكُمْ أَنْ يُكَفِّرَ [٢] و نيز از جهت وعده عذابى كه خداوند بر ترك توبه داده است. آنجا كه مى‌فرمايد: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا يَسْخَرْ قَوْمٌ‌ [٣] مشابه اينها دلايل فراوان ديگرى است كه بر وجوب توبه دلالت مى‌كند.

امّا توبه به دو دليل مورد قبول واقع مى‌شود ١- آيات شريفه قرآن كه از آن جمله است اين آيه شريفه: وَ هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَعْفُوا عَنِ‌ [٤] و اين آيه شريفه: غافِرِ الذَّنْبِ وَ قابِلِ التَّوْبِ‌.

٢- پيامبر (ص) فرموده است: «من به سبب توبه بنده گناهكار خوشحال مى‌شوم‌ [٥]». چون خوشحالى بالاتر از قبول است مطمئناً دليل بر قبول مى‌تواند

[٢] سوره تحريم (٦٦): آيه (٨): اى مؤمنان به درگاه خدا توبه نصوح كنيد، باشد كه خدا گناهانتان را ببخشد و شما را به بهشتى وارد كند كه از پاى درختان آن نهرها جارى است.

[٣] سوره حجرات (٤٩): آيه (١١): هر كس توبه نكند ظالم ستمكار است.

[٤] سوره شورى (٤٢): آيه (٢٥): خداوند كسى است كه توبه بندگانش را مى‌پذيرد و گناهان آنها را مى‌بخشد.

[٥] افرح بتوبته من العبد المذنب.