ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٣١٤ - بحث دوم - در اين فصل استعارههايى است كه در عبارت امام(ع) به كار رفته است

فرمود: فعليا هنّ محفوظا، مانند سخن حق تعالى است كه فرموده: وَ جَعَلْنَا السَّماءَ سَقْفاً مَحْفُوظاً [١]. يا اين سخن حق تعالى: وَ حَفِظْناها مِنْ كُلِّ شَيْطانٍ رَجِيمٍ‌ [٢]. و يا اين فرموده حق تعالى: وَ حِفْظاً مِنْ كُلِّ شَيْطانٍ مارِدٍ [٣].

سخن امام (ع) كه فرمود: و سمكا مرفوعا بغير عمد تدعمها و لا دسار ينتظمها، شبيه اين فرموده حق تعالى است: خَلَقَ السَّماواتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَها [٤] و اين گفته حق تعالى: أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ سَخَّرَ لَكُمْ ما فِي‌ [٥]. كلام امام (ع) كه فرمود: ثمّ زيّنّها بزينة الكواكب و ضياء الثواقب، شبيه اين آيه شريفه است: إِنَّا زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِزِينَةٍ الْكَواكِبِ‌ [٦] و اين جمله امام (ع) كه فرمود:

فاجرى فيها سراجا مستطيرا و قمرا منيرا، نظير اين آيه شريفه است: وَ جَعَلَ الْقَمَرَ فِيهِنَّ نُوراً وَ جَعَلَ الشَّمْسَ سِراجاً [٧].

بحث دوّم- در اين فصل استعاره‌هايى است كه در عبارت امام (ع) به كار رفته است:

اوّل- در جمله «جعل سفلاهنّ مرجا مكفوفا» لفظ موج را براى آسمان استعاره آورده است، زيرا ميان آسمان و آب متصاعد در ارتفاع و علو و رنگ مشابهت است. بعضى از شارحان گفته‌اند مقصود حضرت اين است كه آسمان در آغاز موج بوده است، سپس آن را منجمد ساخته و از سقوط حفظ كرده است.

[٢] سوره حجر (١٥): آيه (١٧): و آن را از هر شيطان مطرودى حفظ كرديم.

[٣] سوره صافّات (٣٧): آيه (٧): و آن را از هر شيطان خبيثى حفظ كرديم.

[٤] سوره لقمان (٣١): آيه (١٠): آسمانها را بدون ستونى كه قابل رؤيت باشد آفريد.

[٥] سوره حج (٢٢): آيه (٦٥): آسمان را نگه مى‌دارد تا بر زمين جز به فرمان او نيفتد.

[٦] سوره صافّات (٣٧): آيه (٦): ما آسمان پايين را با ستارگان تزيين كرديم.

[٧] سوره نوح (٧١): آيه (١٦): و ماه را در ميان آسمانها مايه روشنايى و خورشيد را چراغ فروزانى قرار داديم.