تبصره- جفنه جزء ثعلبه‌اند و حكم آنها را دارند، بنى شطنه چون يهود بنى عوفند بايد وفا كرد نه عهدشكنى، موالى ثعلبه چون خودشانند، وابستگان يهود از زن و فرزند و خدمتكار در حكم خود آنها هستند، هيچ كدام يهود بدون اجازه محمد بيرون نروند.

٢٢- هر كس ديگرى را بكشد خودش و خاندانش را كشته مگر از ظلم دفاع كرده باشد و براستى خدا بر اين شروط پاينده‌تر از همه كس است.

٢٣- هزينه يهود با خود آنها است و هزينه مسلمانان با خود آنها ولى در برابر دشمن جنگنده با اين عهدنامه بايد بهم كمك كنند و خيرخواه همديگر باشند و بر عهد خود بپايند نه عهد را بشكنند. هيچ مردى نبايد با هم سوگند خود بدقولى كند، مظلوم را بايد يارى كرد و تا مؤمنان در جنگند بايد يهود در هزينه جنگ به آنها كمك دهند.

٢٤- محيط يثرب براى همه امضاءكنندگان اين عهد نامه محل امان است.

٢٥- پناهنده در حكم خود پناه دهنده است بشرط آنكه ضرر نزند و خلاف نكند.

تبصره- زن را بدون اجازه كسانش نبايد پناه داد.

٢٦- ميان امضاءكنندگان اين عهدنامه هر تازه‌اى رخ داد و اختلافى پديد شد كه نسبت بآن نگرانى آورد بايد بحكم خدا و محمد ٦ و سلم رسول خدا رجوع شود، خدا نسبت بمواد اين عهدنامه محافظه‌كارتر و پاينده‌تر است.

٢٧- قريش و ياران آنها را نبايد پناه داد.

٢٨- هر كس بر يثرب هجوم كرد بايد همه از آن دفاع كنند و اگر بصلح دعوت شدند حق دارند بپذيرند و صلحنامه آنها بر مسلمين نافذ است مگر طرف آنها كسانى باشند كه با دين اسلام ميجنگند.

٢٩- هر قبيله‌اى كه در ناحيه‌اى هستند مسئول حفظ آن ناحيه ميباشد.

اين مفاد عهدنامه‌ايست كه پيغمبر هنگام ورود مدينه براى پايه‌گذارى دولت اسلامى و اصلاحات اجتماعى و جبهه بندى در برابر دشمنان اسلام و خصوص قريش تنظيم كرد و سپس باصلاح اخلاقى و تحكيم روابط يگانگى و دوستى ميان خود مسلمانان پرداخت و آنها را بيك مقام وحدت و يگانگى و اجتماع متين و درستى هدايت كرد كه در ميان اين تشكيلات عمومى بمنزله مغز در ميان پوست بود اين اصلاح خصوصى روى پيمان برادرى افراد مسلمانان از