تحريف ناپذيرى قرآن - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢٠٩ - پندارهاى نويسنده فصل الخطاب
ابهام، كلمات مترادف و شناخته شده را بجاى واژههاى ناشناس مىنهاده است. از جمله ويژگىهاى مصحف او اين بوده كه معوذتان را به گمان آنكه دعاست از مصحف خود حذف نموده و به استناد آنكه سوره فاتحه همسنگ قرآن است نه از جمله آن، آن را در مصحف خود نياورده است. اينها ويژگىهاى مصحف اوست؛ با اين حال، هيچكدام از آنها نمىرساند مقصود او تحريف قرآن بوده است.[١]
«ششم اينكه، مصحف ابىّ بن كعب آيات بيشترى از مصحف موجود را در برداشته است».[٢]
آرى، مصحف ابىّ دو دعا را در بر داشته كه او آنها را دو سوره مىپنداشته است موسوم به سوره خلع و سوره حفد؛ و در آغاز سوره زمر حم را افزوده كه به همين علت، عدد حواميم نزد او برخلاف مشهور هشت تاست.
او نيز همچون ابن مسعود گاهى در مصحف خود زيادات تفسيرى مىآورده است. پيش از اين تمام اينها را بيان داشتهايم[٣] و اينها هيچ ربطى به مسأله تحريف ندارد.
«هفتم آنكه، عثمان، پارهاى كلمات بلكه آيات را كه با بقاى سلطنت او سازگار نبوده از مصحف حذف كرده است. دو خليفه پيشين از حذف آنچه او حذف كرد غفلت كردند و او با اين كار آنرا تدارك نمود. انگيزههاى ديگرى هم در واداشتن او به حذف و تحريف در بين بوده است. افزون بر اين، اختلاف مصاحفى كه عثمان به شهرهاى دور فرستاد خود دليل قاطعى است بر تحريف».[٤]
او براى اثبات پندار خويش حادثه گردآورى قرآن در دوران عثمان و يكدست كردن و فرستادن نسخههاى آن به شهرها- كه در حضور صحابه و با موافقت ايشان انجام يافت-[٥] را ذكر كرده است؛ اما در هيچيك از اين حوادث دليل قابل قبولى
[١] . التمهيد، ج ١، ص ٣٢٣- ٣١٢.
[٢] . فصل الخطاب، ص ١٤٨- ١٤٤.
[٣] . التمهيد، ج ١، ص ٣٢٥- ٣٢٣.
[٤] . فصل الخطاب، ص ١٧٠- ١٤٩.
[٥] . در التمهيد( ج ١، ص ٣٤١) آورديم كه امير مؤمنان، على عليه السّلام با اصل طرح توحيد مصاحف موافق بوده است و سيد رضى الدين ابن طاووس در كتاب خود( سعد السعود، ص ٢٧٨) ذكر كرده كه كار عثمان در حضور امام عليه السّلام انجام يافته است.