نموده است تا به تورات و انجيل عمل نمايند و تعاليم و احكام آنرا پاس دارند؟[١] اگر اين دو كتاب- حداقل در همان زمان- وجود نداشت، اينگونه تصريح و ترغيب بى‌معنا مى‌نمود. در پاسخ بايد بگوييم كه از مسأله مجارات و مماشات در نامگذارى، نبايد غافل شد. خداوند مى‌فرمايد: «قُلْ فَأْتُوا بِالتَّوْراةِ فَاتْلُوها إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ؛[٢] بگو تورات را بازآوريد و از آن تلاوت كنيد، اگر راست مى‌گوييد». معناى آيه اين است: همان كه دست شماست و آن را تورات مى‌ناميد بياوريد؛ زيرا به زعم خود شما احكام حلال و حرام بنى اسرائيل در آن آمده است.

و نيز مى‌فرمايد: «وَ عِنْدَهُمُ التَّوْراةُ فِيها حُكْمُ اللَّهِ؛[٣] نزد ايشان توراتى است كه در آن حكم خداوند آمده است». يعنى در همين كتاب موجود، بخش قابل‌ملاحظه‌اى از شريعت الهى آمده است كه اگر بدان عمل كنيد براى شما خير است اما شما آنرا به شكل كاغذهايى درآورده‌ايد بخشى را آشكار و بيشتر آنرا پنهان مى‌سازيد «تَجْعَلُونَهُ قَراطِيسَ تُبْدُونَها وَ تُخْفُونَ كَثِيراً».[٤]

اما اكنون اسلام آمده و تمام آنچه را پنهان نموديد آشكار ساخته است: «قَدْ جاءَكُمْ رَسُولُنا يُبَيِّنُ لَكُمْ كَثِيراً مِمَّا كُنْتُمْ تُخْفُونَ مِنَ الْكِتابِ؛[٥] فرستاده ما نزد شما آمد تا بسيارى از آنچه را كه شما از كتاب مخفى مى‌داشتيد آشكار سازد».

مرحوم بلاغى مى‌گويد: «قرآن نام آنرا تورات نهاده است؛ زيرا اسم آن كتاب (عهد قديم و خصوصا اسفار خمسه) نزد يهود، به نام تورات ياد مى‌شده است. در حقيقت، قرآن براى آنكه با ايشان به نيكوترين وجه مجادله نمايد، از باب مجارات و مماشات با خصم در تسميه، آنرا تورات ناميده است».[٦]

به همين سبب است كه در آيه ٢٣ سوره آل عمران و آيات ٤٤ و ٥١ سوره نساء از آنان به‌ «الَّذِينَ أُوتُوا نَصِيباً مِنَ الْكِتابِ؛ كسانى كه بهره‌اى از كتاب به ايشان داده شده» تعبير كرده است؛ زيرا بخشى از تورات و انجيل در كتاب‌هايى كه براى آنان به يادگار مانده، آمده است. در اينجا فهرست كوتاهى از كتب عهدين و تاريخ حيات آنها را از

[١] . مائده ٥: ٦٦ و ٦٨ و آل عمران ٣: ٩٣.

[٢] . آل عمران ٣: ٩٣.

[٣] . مائده ٥: ٤٣.

[٤] . انعام ٦: ٩١.

[٥] . مائده ٥: ١٥.

[٦] . الرحلة المدرسيه، ج ٢، ص ٣٣.