سپس نوبت به ترمذى مى‌رسد. ظاهراً ارجاع مزّى به كتابى با عنوان إستئذان با ارجاعات‌H وC تطابق نداشته باشد، امّا با مقايسه كشّاف با فهرست‌H از يكسو و فهرست جلد پنجم چاپ ٦٥- ١٩٣٧ جامع ترمذى از سوى ديگر، نوعى آشفتگى هويدا مى‌شود كه احتمالًا ناشى از عدم هماهنگى بين محقّق ترمذى، ابراهيم عَتوَة عِوَض و ناظر اين چاپ، محمد فؤاد عبدالباقى است. از قرار معلوم فرد اخير در جلب نظر محقّق كتاب براى انتخاب رويه شماره‌گذارى منطبق با آنچه توسط ونسينك طراحى شده و مورد تأييد عبدالباقى نيز هست، ناكام بوده است. افزون بر اين، پس از مطالعه ارجاع‌C ، ادب ٤١ (كه در كتاب عِوَض ٤٤ [ونه ٤١]، فصل ٤١ است)، در ج ٥، ص ١٠٣، آشكار مى‌شود كه مزّى يكى از طريق ترمذى (ترمذى محمد بن يحيى بن أبى عُمَر سفيان بن عُيَينَة) را از قلم انداخته است. البته در كل اين نوع افتادگى‌ها در چاپ عبدالصمد شرف الدين بسيار به ندرت رخ مى‌دهد؛ در مجموع، اهتمامى كه مزّى در تدوين اثر خود به كار بسته، از توجه به جزئى‌ترين نكته‌هاى حاشيه‌اى در تعليقات گرفته تا مطالب محقّقانه جمع‌كنندگان حديث در آثار خود، شايسته خرده‌گيرى نيست. تجربه طولانى من در استفاده از اين كتاب به من آموخته است كه مزّى و به تبع او محقّق قرن بيستمى‌اش، نمونه‌اى جامع فراهم آورده‌اند. در طرق نسائى، يزيد بن زُرَيع به جاى زيد بن زُرَيع آمده كه باز هم خطاى چاپى است. بعد از ذكر دو طريق ابن ماجة، دوباره عدد راهنماى مزّى (اين بار أربعتهم) مشخص مى‌كند كه حلقه مشترك يا حلقه مشترك فرعى باز هم سليمان التَّيمى است.

شبكه كامل مجدداً در ذيل در نمودار ٢ ترسيم شده است. به علاوه، طرقى كه از ابن حنبل بر حسب ارجاعات‌H وC به دست آمده، به آن اضافه شده است. نيز در فهرست حُمَيدى نام أسامة جستجو شده است به اين اميد كه در مُسند او هم اين روايت يافت شود كه همينطور هم بود. ظاهراً روايت در مسند طيالسى نيست (در هنگام تهيه شبكه إسناد، معمولًا بررسى مسندهاى طيالسى و حُمَيدى نيز، به دلايل مختلفى كه در ادامه خواهد آمد، تمرين خوبى است). نهايتاً به فهرست مُصَنَّف‌