٥. جعفر بن محمّد بن شريح حضرمى (برگ‌هاى ٣٥ ب- ٤٨ ب). سلسله سند چنين است. «التلّعكبرى از ابن همّام از حُميد بن زياد از أبى جعفر احمد بن زيد جعفر الأزدى البزّاز (معروف به بَزيع) از محمّد بن المثنّى الحضرمى از جعفر». اين اصل با ١٢٣ حديث، طولانى‌ترين اصل اماميّه در اين مجموعه است. قريب به اتفاق اين احاديث از طريق دو واسطه به امام باقر و امام صادق مى‌رسند، به جز دسته‌اى از احاديث (شماره‌هاى ٨٧ تا ١٠٤) كه با واسطه عبد اللّه بن طلحه نحوى، از امام صادق نقل شده‌اند. احاديث نيمه نخست كتاب، اين إسناد خاص را دارند. «حُميد بن شعيب الشُبَيعى از جابر بن يزيد الجعفى». اين إسناد در طريق نقل احاديث، از امام باقر (شماره‌هاى ١- ١٨ و ٢٩- ٣٨) و امام صادق (١٩- ٢٨ و ٤١- ٨٦) است.

٦. محمّد بن المُثَنّى الحَضْرَمى (برگ‌هاى ٤٩ الف- ٥٧ الف). سلسله سند تا محمّد بن مثنّى، همانند اصل قبلى است. در واقع، ميان اين دو اصل ارتباطى وثيق برقرار است، چه ابن المثنّى خود (در پايان حديث ٥٤) اظهار مى‌كند ابن شُريح، واسطه نقل تمام احاديث اصل وى به جز دو تا (شمارهاى ٥٣ و ٥٤) بوده است. ابن شريح هم به نوبه خود تمام احاديث منقول از امام صادق (شماره‌هاى ١- ٢٢، ٣٣- ٤٦ و ٤٨) را با واسطه ضَريح مغربى، و تمام احاديث منقول از امام باقر (شماره‌هاى ٢٣- ٣٤) را از طريق ضَريح و عُمَر بن حنظلة نقل مى‌كند. براى دو حديث آخر، نك. تكملة مقاله.

٧. عبد الملك بن حَكيم (برگ‌هاى ٥٧ الف- ٥٩ ب). سلسله سند چنين است. «التلّعكبرى از ابن عُقده از على بن حسن بن على بن فضّال التَيمُلى از جعفر بن محمّد بن حكيم از عمويش عبد الملك». اين نخستين اصل از مجموعه اصل‌هاى كوتاه در بخش پايانى مجموعه است كه مشتمل بر شش حديث به نقل از امام على، امام باقر و امام صادق، از طريق يك يا دو واسطه است.

٨. مُثَنى بن الوليد الحنّاط (برگ‌هاى ٥٩ الف- ٦١ ب). سلسله سند. «التلّعُكبرى از ابن عُقده از ابن فضّال از عباس بن عامر القَصبانى (يا القَصَبى) از مُثَنّى». تنها يك حديث از ٢٣ حديث (شماره ٥)، مستقيماً از امام صادق نقل شده است؛ بقيّه هم‌