موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٨٦ - فصل پنجم در شمّهاى از آداب وضو است به حسب باطن و قلب

و پس از آن، حضرت رضا- سلام اللَّه عليه- وجه اختصاص اعضاى مخصوصه را در وضو بيان مى‌فرمايند و مى‌گويند:

و همانا واجب شد بر رو و دو دست و سر و دو پا، زيرا كه بنده وقتى كه ايستاد در حضور حضرت جبّار، همانا منكشف مى‌شود از جوارح او و ظاهر گردد آنچه كه وضو در آن واجب شود؛ زيرا كه با رويش سجده كند و خضوع نمايد، و با دستش سؤال و رغبت و رهبت نمايد و منقطع به حق شود، و با سرش استقبال كند حق را در ركوع و سجودش، و با پاهايش بايستد و بنشيند.

حاصل فرموده آن جناب آن است كه چون اين اعضا را دخالت است در عبوديت حق و از اين اعضا ظاهر شود آن، از اين جهت تطهير آنها لازم شده است. پس از آن، چيزهايى كه از آنها ظاهر شود بيان فرمودند و راه اعتبار و استفاده را براى اهلش باز نمودند و اهل معارف را به اسرار آن آشنا فرمودند به اين كه آنچه محل ظهور عبوديت است در محضر مبارك حق بايد طاهر و پاكيزه باشد و اعضاء و جوارح ظاهريه، كه حظّ ناقصى از آن معانى دارند، بى‌طهارت لايق مقام نيستند؛ با آن‌كه خضوع از صفات وجه بالحقيقه نيست و سؤال و رغبت و رهبت و تبتّل و استقبال هيچ‌يك از شؤون اعضاى حسّيه نيستند، ولى چون اين اعضاء، مظاهر آنها است تطهير آنها لازم آمد.

پس، تطهير قلب كه محل حقيقى عبوديت و مركز واقعى اين معانى است تطهيرش لازم‌تر است؛ و بدون تطهير آن اگر با هفت دريا اعضاى صوريه را شست‌وشو نمايند، تطهير نشود و لياقت مقام پيدا نكند، بلكه شيطان را در آن تصرّف باشد و از درگاه عزّت مطرود گردد.