موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٩٢ - فصل چهارم در بعض آداب تسميه است

ورزيد به ورزش‌هاى روحانى؛ چنانچه فرمايد: «وَ فَتَنَّاكَ فُتُوناً»[٤٦٤]. و سال‌ها در خدمت شعيب پير، مرد راه هدايت و ورزيده عالم انسانيت، او را فرستاد؛ چنانچه فرمايد: «فَلَبِثْتَ سِنِينَ فِي أَهْلِ مَدْيَنَ ثُمَّ جِئْتَ عَلى‌ قَدَرٍ يا مُوسى‌»[٤٦٥]. و پس از آن، براى اختبار و افتتان بالاترى، او را در بيابان در طريق شام فرستاد، و راه او را گم كرد، و باران بر او فرو ريخت، و تاريكى را بر او چيره فرمود، و درد زاييدن را بر زنش عارض فرمود؛ و چون جميع درهاى طبيعت به روى او بسته شد و قلب شريفش از كثرات منضجر شد و به جبلّت فطرت صافيه منقطع به حق شد و سفر روحانى الهى در اين بيابان ظلمانى بى‌پايان به آخر رسيد، «آنَسَ مِنْ جانِبِ الطُّورِ ناراً» إلى أن قال: «فَلَمَّا أَتاها نُودِيَ مِنْ شاطِئِ الْوادِ الْأَيْمَنِ فِي الْبُقْعَةِ الْمُبارَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَنْ يا مُوسى‌ إِنِّي أَنَا اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ‌»[٤٦٦]. پس از اين همه امتحانات و تربيت‌هاى روحانى، براى چه خداى تعالى او را تهيه كرد؟ براى دعوت و هدايت و ارشاد و نجات دادن يك نفر بنده طاغى ياغى كه كوس «أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلى‌»[٤٦٧] مى‌كوفت، و آن همه فساد در ارض مى‌كرد. ممكن بود خداى تعالى او را به صاعقه غضب بسوزاند، ولى رحمت رحيميه براى او دو پيغمبر بزرگ مى‌فرستد، و در عين حال سفارش او را مى‌فرمايد كه با او با كلام نرم ليّن گفتگو

[٤٦٤] -« و آزمايشت كرديم آزمايشى( سخت)».( طه( ٢٠): ٤٠)

[٤٦٥] -« سال‌ها در ميان مردم مَدْيَن ماندى آن‌گاه مطابق آنچه مقدر شده بود بيامدى اى‌موسى».( طه( ٢٠): ٤٠)

[٤٦٦] -« از سوى كوه طور آتشى ديد ... چون به آن نزديك شد از كنار وادى ايْمَن در بقعه مباركه‌از درخت، او را ندا آمد: اى موسى! همانا من اللَّه پروردگار دو عالم هستم».( القصص( ٢٨): ٢٩- ٣٠)

[٤٦٧] - النازعات( ٧٩): ٢٤.