موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٨٩ - فصل چهارم در بعض آداب تسميه است

شامل حال آنها نيست. حتى در عالم آخرت، كه روز دِرو كِشته‌هاى زشت و زيبا است، آنان‌كه كِشته‌هاى زشت دارند خود قاصرند كه از رحمت رحيميّه استفاده نمايند.

بالجمله، شخص سالك كه بخواهد تسميه او حقيقت پيدا كند، بايد رحمت‌هاى حق را به قلب خود برساند و به رحمت رحمانيه و رحيميه متحقّق شود. و علامت حصول نمونه آن در قلب آن است كه با چشم عنايت و تلطّف به بندگان خدا نظر كند و خير و صلاح همه را طالب باشد. و اين نظر نظر انبياء عظام و اولياء كمّل عليهم السلام است. منتها آنها دو نظر دارند: يكى نظر به سعادت جامعه و نظام عائله و مدينه فاضله؛ و ديگر، نظر به سعادت شخص. و علاقه كامله به اين دو سعادت دارند. و قوانين الهيه كه به دست آنها تأسيس و انفاذ و كشف و اجرا مى‌شود، اين دو سعادت را كاملًا مراعات مى‌نمايد. حتى در اجراى قصاص و حدود و تعزيرات و امثال آن، كه به نظر مى‌رسد با ملاحظه نظام مدينه فاضله تأسيس و تقنين شده است، هر دو سعادت منظور است؛ زيرا كه اين امور در اكثر براى تربيت جانى و رساندن او به سعادت دخالت كامل دارد.

حتّى كسانى كه نور ايمان و سعادت ندارند و آنها را با جهاد و امثال آن به قتل مى‌رسانند- مثل يهود بنى‌قريظه- براى خود آنها نيز اين قتل صلاح و اصلاح بود؛ و مى‌توان گفت از رحمت كامله نبىّ ختمى قتل آنها است؛ زيرا كه با بودن آنها در اين عالم در هر روزى براى خود عذاب‌هاى گوناگون تهيّه مى‌كردند، كه تمام حيات اين‌جا به يك روز عذاب و سختى‌هاى آنجا مقابله نكند. و اين مطلب براى كسانى كه ميزان عذاب و عقاب آخرت و اسباب و مسبّبات آنجا را مى‌دانند پر واضح است. پس، شمشيرى كه به گردن يهود بنى‌قريظه و امثال آنها زده مى‌شد به افق رحمت نزديك‌تر بوده و هست تا به افق غضب و سخط.