موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٤٩ - فصل پنجم در بيان تفكر است

شريفه، جستجوى مقصد و مقصود كند. و چون مقصد قرآن- چنانچه خود آن صحيفه نورانيه فرمايد- هدايت به سُبُل سلامت است و اخراج از همه مراتب ظلمات است به عالم نور، و هدايت به طريق مستقيم است‌[٣٧٧]، بايد انسان به تفكّر در آيات شريفه، مراتب سلامت را از مرتبه دانيه آن، كه راجع به قواى ملكيه است تا منتهى النهايه آن، كه حقيقت قلب سليم است- به تفسيرى كه از اهل بيت وارد شده كه ملاقات كند حق را در صورتى كه غير حق در آن نباشد-[٣٧٨] به دست آورد. و سلامت قواى ملكيّه و ملكوتيه گمشده قارى قرآن باشد، كه در اين كتاب آسمانى اين گمشده موجود است و بايد با تفكّر، استخراج آن كند. و چون قواى انسانيه، سالم از تصرّف شيطانى شد و طريق سلامت را به دست آورد و به كار بست، در هر مرتبه سلامت كه حاصل شد، از ظلمتى نجات يابد و قهراً نور ساطع الهى در آن تجلّى كند، تا آن كه اگر از جميع انواع ظلمات- كه اول آن ظلمات عالم طبيعت است به جميع شؤون آن و آخر آن ظلمت توجه به كثرت است به تمام شؤون آن- خالص شد، نور مطلق در قلبش تجلّى كند و به طريق مستقيم انسانيت، كه در اين مقام، طريق ربّ است، انسان را هدايت كند:

«إِنَّ رَبِّي عَلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ‌»[٣٧٩].

و در قرآن شريف، دعوت به تفكّر و تعريف و تحسين از آن بسيار شده، قال تعالى: «وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَيْهِمْ وَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ‌»[٣٨٠]. در اين‌

[٣٧٧] - المائدة( ٥): ١٦.

[٣٧٨] - الكافي، ج ٣، ص ٢٦،« كتاب الإيمان و الكفر»،« باب الإخلاص»، حديث ٥.

[٣٧٩] -« به درستى كه پروردگار من بر راه راست است».( هود( ١١): ٥٦)

[٣٨٠] -« ما قرآن را( يكباره) به سوى تو نازل كرديم تا آنچه را كه( تدريجاً) بر مردم فرستاده شده‌است براى آنها بيان كنى شايد آنان بينديشند».( النحل( ١٦): ٤٤)