موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٣١ - فصل دوم در بيان مقاصد و مطالب و مشتملات كتاب شريف الهى به طريق اجمال و اشاره

اللَّيْلُ رَأى‌ كَوْكَباً ...»[٣٤٤] إلى آخره، مثلًا، اهل معرفت كيفيّت سلوك و سير معنوى حضرت ابراهيم عليه السلام را ادراك مى‌كنند، و راه سلوك الى اللَّه و سير الى جنابه را تعلّم مى‌نمايند، و حقيقت سير انفسى و سلوك معنوى را از منتهاى ظلمت طبيعت، كه به «جَنَّ عَلَيْهِ اللَّيْلُ‌» در آن مسلك تعبير شده، تا القاء مطلق انّيت و انانيّت و ترك خودى و خودپرستى و وصول به مقام قدس و دخول در محفل انس، كه در اين مسلك اشارت به آن است «وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ ...»[٣٤٥] إلى آخره، از آن دريابند. و ديگران از آن، سير آفاقى و كيفيت تربيت و تعليم جناب خليل الرحمان، امّت خود را، ادراك كنند. و بدين منوال، ساير قصص و حكايات، مثل قصّه آدم و ابراهيم و موسى و يوسف و عيسى و ملاقات موسى و خضر، كه استفادات اهل معارف و رياضات و مجاهدات، و ديگران هر يك با ديگرى فرق دارد. و در اين قسمت داخل است، يا مقصدى مستقل است، حِكَم و مواعظ ذات مقدّس حق؛ كه هر جا مناسب شده خود به لسان قدرت بندگان را دعوت فرموده، يا به معارف الهيه و توحيد و تنزيه، چون سوره مباركه «توحيد» و اواخر سوره «حشر» و اوايل «حديد»، و ديگر موارد كتاب شريف الهى. و اصحاب قلوب و سوابق حسنا را از اين قسمت حظوظى است بى‌شمار. مثلًا اصحاب معارف، از كريمه مقدّسه «وَ مَنْ يَخْرُجْ مِنْ بَيْتِهِ مُهاجِراً إِلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ‌»[٣٤٦] قرب نافله و فريضه را استفادت كنند؛ در عين حال كه ديگران خروج به بدن و هجرت، مثلًا به مكه يا مدينه، را مى‌فهمند. و يا دعوت فرموده به تهذيب نفوس و رياضات باطنيه،

[٣٤٤] -« چون شب بر او تاريك گرديد ستاره‌اى ديد ...».( الأنعام( ٦): ٧٦)

[٣٤٥] -« رو به سوى كسى كردم كه آسمان‌ها و زمين را آفريد».( الأنعام( ٦): ٧٩)

[٣٤٦] - ر. ك: صفحه ١٢، پاورقى ٢.