موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥٠ - فصل نهم در ذكر شمّهاى از احاديث اهل بيت عصمت و طهارت سلام اللَّه عليهم راجع به ترغيب حضور قلب

و حضرت باقر عليه السلام فرمودند: «رسول خدا فرمود: وقتى بنده مؤمن به نماز بايستد خداى تعالى نظر به سوى او كند- يا فرمودند خداى تعالى اقبال به او كند- حتى منصرف شود. و رحمت از بالاى سرش سايه بر او افكند و ملائكه فرو گيرند اطراف و جوانب او را تا افق آسمان و خداى تعالى ملكى را موكّل او كند كه بايستد بالاى سر او و بگويد: اى نمازگزار! اگر بدانى كى نظر مى‌كند به سوى تو و با كى مناجات مى‌كنى، توجه به جايى نمى‌كنى و از موضعت جدا نمى‌شوى هرگز»[٨٨].

و از حضرت صادق عليه السلام منقول است كه «جمع نمى‌شود اشتياق و خوف در دلى مگر آن‌كه بهشت بر او واجب شود. پس وقتى نماز مى‌خوانى، اقبال كن به قلب خود به خداى عزّ وجلّ؛ زيرا كه نيست بنده مؤمنى كه اقبال كند به قلبش به خداى تعالى در نماز و دعا مگر آن‌كه قلوب مؤمنين را خداى تعالى به او اقبال دهد و با دوستى آنها او را تأييد كند او را به بهشت برد»[٨٩].

و از حضرت باقر و صادق عليهما السلام مروى است كه فرمودند: «نيست از براى تو از نمازت مگر آنچه را كه اقبال قلب داشته باشى در آن؛ پس، اگر به غلط بجا آورد تمام آن را يا غفلت از آداب آن كند، پيچيده شود آن و به روى صاحبش زده شود»[٩٠].

و از حضرت باقر العلوم عليه السلام روايت شده كه «همانا بالا مى‌رود از نماز بنده از براى او نصف يا ثلث يا ربع يا خمسش؛ پس، بالا نمى‌رود براى او مگر آنچه را

[٨٨] - وسائل الشيعة، ج ٤، ص ٣٢،« كتاب الصلاة»،« أبواب أعداد الفرائض ونوافلها»، باب ٨، حديث ٥.

[٨٩] - وسائل الشيعة، ج ٥، ص ٤٧٧،« كتاب الصلاة»،« أبواب أفعال الصلاة»، باب ٣، حديث ٣.

[٩٠] - الوافي، ج ٨، ص ٨٤٨، حديث ١٤.