موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٥٩ - خاتمه در ذكر ترجمه پارهاى از روايات شريفه است براى تتميم فائده و تبرك به كلام عترت طاهره

بزرگ‌تر باشد از او؛ و هيچ منزل و درجه رفيعه نفيسه‌اى نيست در بهشت مگر آن‌كه در آن نصيب او وافرتر و منزل او شريف‌تر است»[٤٠٨].

و در خصوص تفكّر در معانى قرآن و اتّعاظ به آن و تأثّر از آن نيز روايات كثيره وارد است؛ چنانچه در كافى شريف سند به حضرت صادق رساند كه فرمود:

«همانا در اين قرآن است محل نور هدايت و چراغ‌هاى شب‌هاى تار؛ پس جولان دهد جولان‌دهنده بصر خود را، و باز كند از براى روشنايى نظر خويش را؛ زيرا كه تفكر، زندگانى قلبِ بينا است؛ چنانچه طالب نور، به نور راه مى‌رود در ظلمات»[٤٠٩]، انتهى.

مقصود حضرت آن است كه انسان چنانچه با نور ظاهرى در ظلمات بايد مشى كند تا از خطر پرتگاه‌ها مصون باشد، با قرآن، كه نور هدايت و مصباح المنير راه عرفان و ايمان است، بايد در راه ظلمانى سير الى الآخرة و الى اللَّه مشى كند تا در پرتگاه‌هاى مهلك نيفتد.

و در معانى الاخبار در حديثى از حضرت اميرمؤمنان عليه السلام منقول است كه فرمود: «فقيه حقيقى آن است كه ترك نكند قرآن را از روى بى‌ميلى و به غير آن متوجّه شود. آگاه باش كه خيرى نيست در علمى كه در آن تفهّم نباشد؛ و خيرى نيست در قرائتى كه در آن تدبّر نباشد؛ و خيرى نيست در عبادتى كه در آن تفقّه نباشد»[٤١٠].

و در خصال و معانى الاخبار از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم حديث كند كه فرمود:

[٤٠٨] - ثواب الأعمال وعقاب الأعمال، ص ٣٤٦.

[٤٠٩] - الكافي، ج ٢، ص ٦٠٠،« كتاب فضل القرآن»، حديث ٥.

[٤١٠] - معاني الأخبار، ص ٢٢٦، حديث ١.