موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٥٧ - خاتمه در ذكر ترجمه پارهاى از روايات شريفه است براى تتميم فائده و تبرك به كلام عترت طاهره

كتاب خدا و اهل بيت من»[٣٩٩].

و در حديث ديگر است كه مى‌فرمايد جبّار عزّ وجلّ به قرآن: «به عزّت و جلال و بلندى مقامم قسم كه البته اكرام كنم كسى را كه اكرام كرده است تو را، و اهانت كنم كسى را كه اهانت كرده تورا»[٤٠٠].

و بايد دانست كه اگر احياء احكام و معارف قرآن را به عمل به آن و تحقّق به حقيقت آن نكنيم، در آن روز جواب رسول خدا را نتوانيم داد. كدام اهانت بالاتر از آن است كه پشت پا به مقاصد و دعوت‌هاى آن زده شود؟ اكرام قرآن و اهل آن، كه اهل بيت عصمت است، فقط به بوسيدن جلد آن و ضريح مطهّر اينها نيست؛ اين، يك مرتبه ضعيفه از احترام و اكرام است كه اگر به دستورات آن و فرمايشات اينان عمل كرديم مقبول است؛ و الّا شبيه به استهزاء و بازيچه است.

و در احاديث شريفه تحذير سخت شده است از قارى قرآن كه عامل به آن نباشد؛ چنانچه از عقاب الأعمال شيخ صدوق- رضوان اللَّه عليه- منقول است به سند خودش از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم كه فرمود در حديثى كه «كسى كه تعلّم قرآن كند و عمل به آن نكند و حبّ دنيا و زينت آن را بر آن ترجيح دهد و اختيار كند، مستحقّ سخط خدا شود، و مى‌باشد در درجه با يهود و نصارى كه كتاب خدا را به پشت سر خود انداختند»[٤٠١].

«و كسى كه قرائت قرآن كند و اراده كند به آن سُمْعه‌[٤٠٢] و وصول به دنيا را،

[٣٩٩] - الكافي، ج ٢، ص ٦٠٠،« كتاب فضل القرآن»، حديث ٤.

[٤٠٠] - همان، ص ٦٠٢، حديث ١٤.

[٤٠١] - ثواب الأعمال و عقاب الأعمال، ص ٣٣٢.

[٤٠٢] - سُمْعه از اقسام رياست، و آن، عبارت است از اين‌كه عبادت خود را به گوش مردم‌برساند براى جلب قلوب آنها.[ منه عفي عنه‌]