موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٤٣ - حجاب آراء فاسده

بين بندگان خدا و مربّى آنها پيدا شود؛ از قرآن بايد علوم الهيه و معارف لدنّيه حاصل شود. رسول خدا صلى الله عليه و آله به حسب روايت كافى شريف فرموده: «إنَّمَا الْعِلْمُ ثَلاثَةٌ: آيةٌ مُحْكَمَةٌ؛ وَفَريضَةٌ عادِلةٌ؛ وسُنَّةٌ قائِمَةٌ»[٣٦٤].

قرآن شريف، حامل اين علوم است؛ اگر ما از قرآن اين علوم را فراگرفتيم، آن را مهجور نگذاشتيم. اگر دعوت‌هاى قرآن را پذيرفتيم و از قصّه‌هاى انبياء عليهم السلام كه مشحون از مواعظ و معارف و حِكَم است تعليمات گرفتيم، اگر ما از مواعظ خداى تعالى و مواعظ انبياء و حكماء كه در قرآن مذكور است موعظت گرفتيم، قرآن را مهجور نگذاشتيم؛ و الّا غور در صورت ظاهر قرآن نيز اخلاد الى الارض است، و از وساوس شيطان است كه بايد به خداوند از آن پناه برد.

يكى ديگر از حجب كه مانع از استفاده از اين صحيفه نورانيه است اعتقاد به آن است كه جز آن كه مفسِّرين نوشته يا فهميده‌اند كسى را حق استفاده از قرآن شريف نيست. و تفكّر و تدبّر در آيات شريفه را به تفسير به رأى، كه ممنوع است، اشتباه نموده‌اند؛ و به واسطه اين رأى فاسد و عقيده باطله قرآن شريف را از جميع فنونِ استفاده عارى نموده و آن را به‌كلّى مهجور نموده‌اند؛ در صورتى كه استفادات اخلاقى و ايمانى و عرفانى به هيچ‌وجه مربوط به تفسير نيست تا تفسير به رأى باشد.

مثلًا، اگر كسى از كيفيّت مذاكرات حضرت موسى با خضر و كيفيّت معاشرت آنها و شدِّ رحال حضرت موسى، با آن عظمت مقام نبوّت، براى به‌دست آوردن علمى كه پيش او نبوده، و كيفيّت عرض حاجت خود به حضرت خضر- به طورى كه در كريمه شريفه «هَلْ أَتَّبِعُكَ عَلى‌ أَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ‌

[٣٦٤] -« همانا دانش سه گونه است: آيتى محكم؛ فريضه‌اى عادله؛ سنتى استوار».( الكافي، ج ١، ص ٣٢،« كتاب فضل العلم»،« باب صفة العلم وفضله وفضل العلماء»، حديث ١)