موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٤٢ - حجاب آراء فاسده

ما اگر بخواهيم آيات و اخبار لقاء اللَّه را به تفصيل ذكر كنيم تا رسوايى اين عقيده فاسده كه از جهل و غرور شيطانى پيدا شده واضح شود، كتابى جداگانه لازم دارد؛ فضلًا اگر بخواهيم معارفى را كه به واسطه اين حجاب غليظ شيطانى در پس پرده نسيان مانده؛ تا معلوم شود كه يكى از مراتب مهجوريت از قرآن و مهجور گذاشتن قرآن، كه از همه شايد تأسّفش بيشتر است، اين است. چنانچه در كريمه شريفه فرمايد: «وَ قالَ الرَّسُولُ يا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هذَا الْقُرْآنَ مَهْجُوراً»[٣٦٣] مهجور گذاردن قرآن مراتب بسيار و منازل بى‌شمار دارد كه به عمده آن شايد ما متّصف باشيم.

آيا اگر ما اين صحيفه الهيه را مثلًا جلدى پاكيزه و قيمتى نموديم و در وقت قرائت يا استخاره بوسيديم و به ديده نهاديم، آن را مهجور نگذاشتيم؟

آيا اگر غالب عمر خود را صرف در تجويد و جهات لغويه و بيانيه و بديعيه آن كرديم، اين كتاب شريف را از مهجوريت بيرون آورديم؟

آيا اگر قرائات مختلفه و امثال آن را فرا گرفتيم، از ننگ هجرانِ از قرآن خلاصى پيدا كرديم؟

آيا اگر وجوه اعجاز قرآن و فنون محسّنات آن را تعلّم كرديم، از شكايت رسول خدا صلى الله عليه و آله مستخلص شديم؟

هيهات! كه هيچ‌يك از اين امور، مورد نظر قرآن و مُنَزِّلِ عظيم الشأن آن نيست. قرآن كتاب الهى است و در آن، شؤون الهيت است؛ قرآن حبل متّصل بين خالق و مخلوق است و به وسيله تعليمات آن بايد رابطه معنويه و ارتباط غيبى‌

[٣٦٣] -« و پيامبر گفت: پروردگار من! قوم من اين قرآن را متروك ساختند».( الفرقان( ٢٥): ٣٠)