موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٤ - فصل هشتم در بيان حضور قلب است

خود را بكش‌[٧٥]. ببين آيا چنين اعمالى قابل قبول درگاه است؟ و آيا چنين نمازى با اين صورت مشوّه ظلمانى مقرّب بساط حضرت كبريايى است؟ و آيا با اين امانت بزرگ الهى و وصيّت انبياء و اوصياء بايد اين‌طور سلوك كرد و اين‌طور دست خيانت شيطان رجيم را، كه عدوّ اللَّه است، به آن راه داد؟ و آيا نمازى كه معراج مؤمن است و قربان متّقين است‌[٧٦] چرا بايد شما را از ساحت مقدّس تبعيد، و از درگاه قرب الهى دور كند؟ آن روز آيا جز حسرت و ندامت و بيچارگى و بدبختى و خجلت و شرمسارى چيزى نصيب ما مى‌شود؟ حسرت و ندامتى كه در اين عالم شبيه ندارد؛ خجلت و شرمسارى كه نظيرش را تصوّر نمى‌توانيم كرد. حسرت‌هاى اين عالم هرچه باشد مشوب به هزار طور اميدها است، و شرمسارى‌هاى اين‌جا سريع الزوال است، به خلاف آنجا كه روز بُروز حسرت و ندامت است؛ چنانچه حق فرمايد: «وَ أَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ إِذْ قُضِيَ الْأَمْرُ»[٧٧] امر گذشته را نتوان جبران نمود و عمر تلف شده را نتوان برگرداند، «يا حَسْرَتى‌ عَلى‌ ما فَرَّطْتُ فِي جَنْبِ اللَّهِ‌»[٧٨].

اى عزيز! امروز روز مهلت و عمل است؛ انبياء آمدند و كتاب‌ها آوردند و دعوت‌ها نمودند با اين همه تشريفات و اين همه تحمّل رنج و تعب كه ما را از خواب غفلت بيدار، و از سكر طبيعت هوشيار كنند و ما را به عالم نور و نشئه‌

[٧٥] - اشاره است به آيه ١٤ سوره« إسراء»:« اقْرَأْ كِتابَكَ كَفى‌ بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيباً».

[٧٦] -« الصّلاةُ مِعْراجُ المُؤْمِن».( كشف الأسرار وعدّة الأبرار، ج ٢، ص ٦٧٦؛« الصَّلاةُ قُرْبانُ كُلِ‌تَقِيّ»؛« نماز وسيله تقرّب هر پرهيزگار است به خدا». الكافي، ج ٣، ص ٢٦٥،« كتاب الصلاة»،« باب فضل الصلاة»، حديث ٦)

[٧٧] -« بيمشان ده از روز حسرت؛ روزى كه كار به آخر رسد».( مريم( ١٩): ٣٩)

[٧٨] -« دريغا كه در نزديك شدن به خدا( يا در طاعت او) كوتاهى نمودم».( الزمر( ٣٩): ٥٦)