موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤١ - فصل هشتم در بيان حضور قلب است

نموديم و درجات و مراتب آن‌را بيان نموديم، لكن در اين‌جا نيز براى تتميم فائده و تحرّز از حواله ذكرى از آن مى‌نماييم:

چنانچه سابق بر اين ذكر شد، عبادات و مناسك و اذكار و اوراد در وقتى نتيجه كامله دارد كه صورت باطنه قلب شود و باطن ذات انسان به آن مخمّر گردد و دل انسان صورت عبوديت به خود گيرد و از خودسرى و سركشى بيرون آيد. و نيز مذكور شد كه از اسرار و فوائد عبادات يكى آن است كه اراده نفس قوى شود و نفس بر طبيعت چيره شود و قواى طبيعت؛ مسخّر، تحت قدرت و سلطنت نفس گردد و اراده نفس ملكوتى در ملك بدن نافذ گردد، به‌طورى كه قوا چون ملائكة اللَّه نسبت به حق تعالى شوند كه «عصيان آن نكنند لمحه‌اى، و عمل كنند به آنچه فرمان براى آنها صادر مى‌شود»[٧٢].

و اكنون گوييم كه يكى از اسرار عبادات و فوائد مهمّه، كه همه مقدّمه آن است، آن است كه جميع مملكت باطن و ظاهر مسخّر در تحت ارادة اللَّه و متحرّك به تحريك اللَّه شود و قواى ملكوتيه و ملكيه نفس از جنود اللَّه شوند و

[٧٢] - معناى آيه شريفه است كه درباره ملائكه مى‌فرمايد:« لا يَعْصُونَ اللَّهَ ما أَمَرَهُمْ وَ يَفْعَلُونَ ما يُؤْمَرُونَ».( التحريم( ٦٦): ٦)