موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٠١ - تفسير «

موجودات از رحمت ايجادى دستشان كوتاه است، ولَا مُؤَثِّرَ في الْوُجُودِ إلّااللَّه، ولا إلهَ في دارِ التَّحَقُّقِ إلّااللَّه.

و اما رحمت «رحيميه»، كه هدايت هاديان طريق نيز از رشحات آن است، مخصوص سعداء و فطرت‌هاى علّيين است، ولى از صفات عامّه است كه ديگر موجودات را از آن حظّ و نصيبى هست؛ گرچه در سابق اشاره به آن شد كه رحمت رحيميه نيز از رحمت‌هاى عامّه است و عدم شمول اشقياء را از جهت نقصان آنها است نه تحديد رحمت. و لهذا هدايت و دعوت براى جميع عائله بشرى است. چنانچه قرآن شريف دلالت بر آن دارد، و نيز به نظرى، رحمت «رحيميه» مختص به حق تعالى است و ديگرى را در آن شركت نيست. و در روايات شريفه به حسب اختلاف نظر و اعتبار، بيان رحمت رحيميّه را مختلف فرموده‌اند: گاهى فرموده‌اند: «إنَّ الرَّحْمنَ اسْمٌ خاصٌّ لِصِفَةٍ عامَّةٍ؛ وَالرَّحيمَ اسمٌ عامٌّ لِصِفَةٍ خاصّةٍ»[٤٩١]. و فرموده‌اند: «الرَّحْمنُ بِجَميعِ خَلْقِهِ وَالرَّحيمُ بِالْمُؤْمِنينَ خاصَّةً»[٤٩٢] و فرموده‌اند: «يا رَحْمنَ الدُّنْيا وَرَحيمَ الآخرَة»[٤٩٣] و فرموده‌اند: «يا رَحْمنَ الدُّنْيا وَاْلآخِرَةِ وَرَحيمَهُما»[٤٩٤].

[٤٩١] -« رحمان اسم خاصّى است براى صفتى عامّ؛ و رحيم اسم عامّى است براى صفتى‌خاصّ».( تفسير الصافي، ج ١، ص ٦٩)

[٤٩٢] -« رحمان است به همه مخلوقات و رحيم است به مؤمنين فقط».( الكافي، ج ١، ص ١١٤،« كتاب التوحيد»،« باب معاني الأسماء واشتقاقها»، حديث ١)

[٤٩٣] -« اى رحمان دنيا و رحيم آخرت».( بحار الأنوار، ج ٨٨، ص ٣٥٥، حديث ١٩)

[٤٩٤] -« اى رحمان دنيا و آخرت و رحيم دنيا و آخرت».( الكافي، ج ٢، ص ٥٥٧،« كتاب الدعاء»،« باب الدعاء للكرب و الهمّ و الحزن و الخوف»، حديث ٦؛ صحيفه كامله سجاديه، ص ٣٠٨، دعاى ٥٤)