موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٧٣ - فصل دوم در بعض آداب استعاذه است

خود بپذيرد و در حصن حصين الوهيت واقع شود؛ چنانچه فرمايد: «كَلِمَةُ لا إلهَ إلّا اللَّهُ حِصْني؛ فَمَنْ دَخَلَ حِصْني، أمِنَ مِنْ عَذابي»[٤٣٣]. دخول در حصن «لا إله إلّااللَّه» را مراتبى است، چنانچه ايمنى از عذاب را نيز مراتبى است. پس، كسى كه به باطن و ظاهر و قلب و قالب در حصن حق واقع شود و به پناه او برود، از جميع مراتب عذاب- كه عذاب احتجاب از جمال حق و فراق از وصال محبوب- جلّ و علا- بالاترين آنها است- ايمن شود. حضرت مولى‌ در دعاى كميل عرضه دارد:

«فَهَبْني صَبَرْتُ عَلى‌ عَذابِكَ فَكَيْفَ أصْبِرُ عَلَى‌ فِراقِكَ»[٤٣٤]. و دست ما از آن كوتاه است.

و كسى را كه اين مقام دست داد، عبداللَّه حقيقى است و در تحت قِباب ربوبيت واقع شود و حق تعالى متصرّف در مملكت او شود و از تحت ولايت طاغوت خارج شود. و اين مقام از اعزّ مقامات اولياء و اخصّ مدارج اصفياء است و ديگر مردم را از آن حظّى نيست؛ بلكه شايد قلوب قاسيه جاحدين و نفوس صلبه مجادلين، كه از اين مرحله مراحلى بعيدند، انكار اين مقامات كنند و سخن در اطراف آن را نيز باطل شمارند؛ بلكه- والعياذ باللَّه- اين امور را، كه قرّة العين اولياء است و كتاب و سنت از آن مشحون است، به بافته‌هاى صوفيه و اراجيف حشويه نسبت دهند. و ما نيز كه ذكرى از اين مقامات، كه فى الحقيقه مقام كمّل است، پيش مى‌آوريم نه براى آن است كه خود حظّى از آن داشته يا چشم طمعى به آن دوخته‌ايم، بلكه براى آن است كه انكار مقامات را نيز روا نداريم و ذكر اولياء و مقامات آنها را نيز در تصفيه قلوب و تخليص و تعمير آن دخيل‌

[٤٣٣] -« كلمة« لا إله إلّااللَّه» قلعه من است، و هر كس به قلعه من درآيد از عذاب من در امان‌است».( بحار الأنوار، ج ٤٩، ص ١٢٧، حديث ٣)

[٤٣٤] - مصباح المتهجّد، ص ٥٨٦.