موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٢٨ - فصل دوم در بيان مقاصد و مطالب و مشتملات كتاب شريف الهى به طريق اجمال و اشاره

«الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ^» و كريمه «يُسَبِّحُ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ^»[٣٤١] در توحيد افعال، كه بعضى به وجه دقيق و بعضى به وجه ادقّ عرفانى دلالت دارد، براى هر يك از طبقات علماء ظاهر و باطن طورى شفاى امراض است. و در عين حال كه بعض آيات شريفه، مثل آيات اوّل «حديد» و سوره مباركه «توحيد»، به حسب حديث شريف كافى‌[٣٤٢] براى متعمّقان از آخرالزمان وارد شده، اهل ظاهر را نيز از آن بهره كافى است. و اين از معجزات اين كتاب شريف و از جامعيت آن است.

و ديگر از مقاصد و مطالب آن، دعوت به تهذيب نفوس و تطهير بواطن از ارجاس طبيعت و تحصيل سعادت، و بالجمله، كيفيت سير و سلوك الى اللَّه [است‌]. و اين مطلب شريف به دو شعبه مهمّه منقسم است: يكى تقوا به جميع مراتب آن، كه مندرج در آن است تقوا از غير حق و اعراض مطلق از ما سوى اللَّه.

و ديگر، ايمان به تمام مراتب و شؤون، كه در آن مندرج است اقبال به حق و رجوع و انابه به آن ذات مقدّس. و اين از مقاصد مهمّه اين كتاب شريف است كه اكثر مطالب آن بلا واسطه يا مع الواسطه به اين مقصد رجوع كند.

و ديگر از مطالب اين صحيفه الهيه، قصص انبياء و اولياء و حكماء است، و كيفيت تربيت حق آنها را، و تربيت آنها خلق را؛ كه در اين قصص فوائد بى‌شمار و تعليمات بسيار است. و در آن قصص به قدرى معارف الهيه و تعليمات و تربيت‌هاى ربوبيه مذكور و مرموز است كه عقل را متحيّر كند. سبحان اللَّه وله الحمد و المنّة. در همين قصّه خلق آدم عليه السلام و امر به سجود ملائكه و تعليمات‌

[٣٤١] -« آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمين است او را تسبيح مى‌كنند».( الجمعة( ٦٢): ١؛ التغابن( ٦٤): ١)

[٣٤٢] - الكافي، ج ١، ص ٩١،« كتاب التوحيد»،« باب النسبة»، حديث ٣.