اين حديث را در كتاب علم از بخش عبادات و در كتاب اخلاق الاماميه و اداب الشريعه از بخش عادات نيز نقل كرده‌ايم و چون بسيار مناسب اين جا بود و بيشتر مردم سخت به آن نيازمندند دوباره آن را نقل كرديم.

كافى به اسناد خود از حنان بن سدير روايت كرده مى‌گويد: «ابو الصّباح كنانى به حضرت صادق (ع) عرض كرد: به خاطر شما چه نارواييهايى از مردم مى‌بينيم! امام فرمود: مگر به خاطر من از مردم چه مى‌بينى؟ گفت: هرگاه ميان من و مردى سخنى ردّ و بدل مى‌شود به من مى‌گويد: جعفرى خبيث، فرمود: شما را به من سرزنش مى‌كنند؟ ابو الصبّاح گفت: آرى، فرمود: به خدا در ميان شما كسانى كه پيروى جعفر مى‌كنند بسيار اندكند! همانا صحابه من كسى است كه ورعش بسيار باشد و براى آفريدگارش عمل كند و به پاداش او اميدوار باشد.

اينان اصحاب منند».«١٤٨»

كلينى به اسنادش از موسى بن جعفر (ع) روايت كرده كه فرمود: «از پدرم بسيار مى‌شنيدم كه مى‌فرمود: از شيعيان ما نيست كسى كه در پارسايى و ورع به درجه‌اى نرسيده باشد كه زنان پرده نشين در پشت پرده از ديندارى او سخن بگويند و از دوستان ما نباشد كسى كه در شهرى باشد كه ده هزار مرد در آن باشند و خدا پارساتر از او در ميان آنها آفريده باشد».«١٤٩»

ابو حامد گويد: تعصّب يكى از مهمّترين راههاى ورود شيطان است كه بيشتر مردم به وسيله آن هلاك شده‌اند و منبرها در اختيار گروهى قرار گرفته‌

«١٤٨» اصول كافى ، ج ٢، ص ٧٧، در اين كه امام رجا (اميدوارى ) را بعد از عمل و ورع ذكر كرده هشدارى است بر اين كه عمل و ورع سبب اميدوارى به ثواب مى شود نه سبب خود ثواب و نيز هشدارى است بر اين كه بر هيچ كس سزاوار نيست به عملش تكيه كند، آخرين درجه براى چنين شخصى اين است كه عمل را وسيله اى براى اميدوارى قرار دهد زيرا اميد بدون عمل و ورع نوعى خودخواهى و نادانى است . و اين سخن دلالت دارد بر اين كه وى از گفته ابوالصباح بدش آمده است چون در آن خشونت و خلاف ادب هست (مؤ لف اين مطلب را در وافى خود گفته است ).

«١٤٩» اصول كافى ، ج ٢، ص ٧٩.