راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٥٠٤ - فاستغن بالدّين عن دنيا الملوك كما اس = تغنى الملوك بدنيا هم عن الدين«٢٩»

دلگيرى و غم شما چيست؟ فرمود: اى جابر براستى دين خالص خدا در دل هر كه وارد شود، دلش از غير خدا برگردد، اى جابر! دنيا چيست و اميد دارى چه باشد؟ مگر دنيا غير از خوراكى است كه مى‌خورى يا جامه‌اى است كه مى‌پوشى يا زنى است كه به او مى‌رسى؟

اى جابر مؤمنان به ماندن در دنيا اطمينان نكردند و از رسيدن به آخرت ايمن نشدند.

اى جابر! آخرت خانه پايدار است و دنيا خانه نابودى و زوال، ولى اهل دنيا غافلند و گويى مؤمنان هستند كه فقيه و اهل تفكّر و عبرتند: آنچه با گوشهاى خود بشنوند ايشان را از ياد خدا باز نمى‌دارد و هر زينتى را كه به چشم ببينند از ياد خدا غافل نمى‌شوند پس به ثواب آخرت رسيدند چنان كه به اين دانش رسيدند.«٤١»

اى جابر بدان كه اهل تقوى كم خرج‌ترين اهل دنيايند و تو را از همه بيشتر يارى مى‌كنند، به محض اين كه تذّكر دهى ياريت كنند و اگر فراموش كنى به يادت آورند. از امر خدا بسيار مى‌گويند و بسيار بر امر خدا پايدارند، براى دوستى پروردگارشان دل از همه چيز مى‌برند و براى اطاعت مالك خود از دنيا در هراسند و از صميم دل به خدا و محبّت او روى مى‌آورند و دريافته‌اند كه هدف اصلى همين است چون از اهميّت بسزايى برخوردار است. بنابراين دنيا را مانند بار اندازى بدان كه در آن بار انداخته و سپس كوچ خواهى كرد. يا مانند مال و ثروتى است كه در خواب به آن رسيده و پس از بيدار شدن چيزى از آن ندارى. من اين را به عنوان مثال برايت گفتم. زيرا دنيا در نظر خردمندان و خدا شناسان مانند سايه بعد از ظهر است.

اى جابر! آنچه را خداوند از دين و حكمتش به تو سپرده حفظ كن و از آنچه برايت در نزد خداست مپرس، جز آنچه براى او نزد توست«٤٢» (پاداش خدا به‌