راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٥٠٢ - فاستغن بالدّين عن دنيا الملوك كما اس = تغنى الملوك بدنيا هم عن الدين«٢٩»
مقدار كه از عمرت مانده است گذشته را جبران كن و فردا و پس فردا مگو، زيرا نابودى پيشينيانت به سبب ايستادگى بر آرزوها و امروز و فردا كردن بود تا ناگهان فرمان خدا رسيد و آنها در غفلت بودند سپس بر روى تابوت به سوى گورهاى تنگ و تاريك خود رهسپار شدند و فرزندان و اهل بيت خود را رها كردند. پس با دلى متوّجه و از همه بريده و ترك دنيا كرده، با تصميمى شكست ناپذير به خدا روى بياور، خدا من و تو را بر بندگىاش يارى كند و به موجبات رضايت خود موّفق بدارد.»«٣٧»
امام باقر (ع) فرمود كه امام سجّاد (ع) فرموده است: «دنيا در حالى كه پشت كرده كوچ مىكند و آخرت در حالى كه روى آورده مىآيد و براى هر كدام فرزندانى است. شما از فرزندان آخرت باشيد و از فرزندان دنيا نباشيد و از افراد بىميل به دنيا و مايل به آخرت باشيد. آگاه باشيد افراد بىميل به دنيا زمين را بستر خود گرفتند و خاك را فرش و آب را بوى خوش خود قرار داده و خويشتن را از دنيا بريدهاند.
بهوش باشيد هر كه به بهشت مشتاق شود، شهوات را از ياد ببرد و هر كه از دوزخ بترسد از محرّمات روى بگرداند و هر كه در دنيا زهد ورزد، مصيبتها بر او آسان شود.
بهوش باشيد خدا را بندگانى است كه گويى اهل بهشت را جاودان در بهشت و اهل دوزخ را در دوزخ گرفتار عذاب ديدهاند. مردم از شرّ آنها در امانند، دلشان غمگين است، عفّت نفس دارند، نيازهايشان كم است، چند روزى صبر كردند و به استراحت طولانى قيامت رسيدند.
امّا در شب گامهايشان براى عبادت صف كشيده، اشكشان بر چهره جارى است و به پروردگار خود پناه مىبرند و براى آزادى خود (از آتش دوزخ) كوشش مىكنند.
امّا در روز خويشتندار و بردبار باشند، دانشمند، نيكوكار و پرهيزكار، در
«٣٧» همان ماءخذ، ج ٢، ص ١٣٦.