راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٧٤ - عوامل بسيارى حسد و قوى بودن آن

مى‌فرمايد: وَدَّتْ طائِفَةٌ من أَهْلِ الْكِتابِ لَوْ يُضِلُّونَكُمْ وَ ما يُضِلُّونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ وَ ما يَشْعُرُونَ«١٩٠» زيرا آنچه حسود مى‌خواهد نمى‌شود، آرى او به ميل خود براى ديگران گمراهى مى‌خواهد چرا كه اراده كفر نيز كفر است، پس هر كه با حسد زوال نعمت را از محسود بخواهد گويى قصد كرده است كه نعمت ايمان با حسد كفّار و همچنين ديگر نعمتها زوال يابد، و اگر بخواهى كه با حسد تو نعمت از مردم زايل شود ولى نعمت با حسد ديگران از تو زوال نيابد چنين آرزويى كمال نادانى و حماقت است زيرا هر يك از حسودان احمق نيز مى‌خواهند كه چنين باشند (با حسد آنها نعمت ديگران از بين برود ولى نعمت خودشان با حسد ديگران از بين نرود) و تو از ديگران سزاوارتر نيستى بنابراين نعمت خدا بر تو در اين است كه نعمتهايى كه شكر آنها بر تو واجب است زوال نيابد و تو بر اثر نادانى خود از آن نعمتها كراهت دارى، امّا اين كه محسود از حسدى كه نسبت به او اعمال مى‌شود از نظر دين و دنيا بهره مى‌برد روشن است چون بهره دينى او اين است كه از سوى تو مظلوم واقع شده بويژه اگر حسد تو را به غيبت و عيبجويى و پرده درى قولى و عملى وادار كند و بديهاى او را نقل كنى كه با اين كارها حسنات خود را به او هديه داده‌اى تا آنجا كه محسود را در قيامت ديدار مى‌كنى در حالى كه مفلس و از نعمت بى‌بهره است چنان كه تو در دنيا از نعمت محروم بودى و گويى تو خواسته‌اى كه نعمت از او زوال يابد ولى زوال نيافته است، آرى خداوند بر تو نعمتى ارزانى داشته كه توفيق به دست آوردن حسنات به تو داده است و آن حسنات را به محسود منتقل ساخته‌اى و نعمتى بر نعمت او افزوده‌اى و شقاوتى بر شقاوت خويشتن. امّا بهره‌اى كه محسود در دنيا مى‌برد اين است كه مهمترين اهداف مردم (در دنيا) بد حالى دشمنان و اندوهگين بودن آنها و شقاوت و در عذاب بودن آنهاست، و هيچ عذابى مهمتر از عذاب حسد كه تو