راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٢٠ - آفت دهم شوخى است

حالى كه بر الاغى سوار بود و هر دو پاى مبارك را به يك طرف آويخته بود.

پس فرمود: اى ابو عبد الله آيا هنوز اين شتر رمندگى را رها نكرده است؟ گويد:

عرض كردم: به خديى كه تو را به حق به نبوّت برانگيخته است، از روزى كه مسلمان شده‌ام رم نكرده است پيامبر (ص) تكبير گفت و عرض كرد خدايا ابو عبد الله را هدايت فرما و فرمود: خدا او را هدايت كرد و خوب مسلمانى شد.»«١٥٩» نعيمان انصارى بسيار شوخ و ميگسار بود. او را خدمت پيامبر (ص) مى‌آورند. حضرت با كفش خود او را مى‌زد و به اصحابش دستور مى‌داد كه با كفشهايشان او را مى‌زدند و چون ميگسارى او زياد شد مردى از اصحاب به او گفت: خدا لعنتت كند. پيامبر (ص) فرمود: او را لعن نكنيد چرا كه او خدا و رسولش را دوست مى‌دارد. هر چيز نوبرى كه وارد مدينه مى‌شد نعيمان از آن مى‌خريد و براى پيامبر مى‌آورد و مى‌گفت: اين را برايت هديه آورده‌ام و چون صاحب جنس مى‌آمد و از نعيمان مطالبه پول مى‌كرد او را خدمت پيامبر مى‌آورد. و عرض مى‌كرد: اى رسول خدا پول جنس او را بدهيد. پيامبر مى‌فرمود: مگر آن را به ما هديه نكردى؟ عرض مى‌كرد به خدا پولى در اختيارم نبود و دوست داشتم كه از آن بخورى. پيامبر (ص) مى‌خنديد و پول صاحب جنس را مى‌پرداخت.«١٦٠»

اين است شوخيهايى كه گهگاه نظاير آن مباح است ولى نه هميشه و تداوم آن شوخى نكوهيده است و موجب خنده‌اى مى‌شود كه دلمردگى مى‌آورد.

آفت يازدهم مسخره و ريشخند است‌

اين كار هر گاه موجب آزار ديگران شود حرام است. خداى متعال‌