چيزهايى بر او ظاهر شود كه اصلا قابل وصف نباشد و چون چيزى از امور ياد شده بر مريد كشف شود بزرگترين موانع براى وى اين است كه به تذكر و موعظه و پند دادن ديگران بپردازد و لذّتى از آن در نفس خود احساس كند كه جز آن لذّتى نباشد و آن لذّت او را فرا بخواند كه در چگونگى ايراد آن مطالب و نيكو ساختن الفاظى كه از آن (موعظه و پند) تعبير مى‌كند و ترتيب نقل آنها و آراستن آن به داستانها و شاهدهاى قرآن و حديث بينديشد و براى اين كه دلها و گوشها به او تمايل نشان دهند صورت سخن را زيبا سازد، و بسا كه شيطان اين توّهم را در او ايجاد كند كه اين پند دادن تو زنده كردن دلهاى مردگانى است كه از خدا بى‌خبرند، و تو واسطه ميان خدا و خلقى تا بندگان خدا را به او دعوت كنى و تو در آن بهره‌اى ندارى و نفست از آن لذّتى نمى‌برد و حيله‌گرى شيطان روشن مى‌شود به اين كه در ميان همگنان او كسى پيدا شود كه از او بهتر و شيرين‌تر سخن بگويد و بيشتر بتواند دلهاى عوام را جذب كند، در اين صورت كژدم حسد ناگزير در درونش به حركت مى‌آيد اگر محرّك او (در موعظه) لذّت قبول مردم باشد، و اگر محرّك او فقط خدا باشد از آن نظر كه بر دعوت بندگان خدا به راه راست حريص است پس با پيدا شدن واعظى زبردست سخت خوشحال مى‌شود و مى‌گويد: سپاس خدا را كه مرا كمك كرد و به كسى كه در اصلاح بندگان خدا پشتيبان من است مرا تأييد فرمود مانند كسى كه بر او واجب است مرده‌اى را دفن كند و شرعا دفن بر عهده او قرار گرفته است پس اگر كسى به كمكش بيايد

قطعا خوشحال مى‌شود و به ياور خود حسد نمى‌برد، بنابراين بى‌خبران از خدا مردگانند و واعظان، هشدار دهنده و زنده كننده آنهايند پس اگر واعظان بسيار باشند موجب آسايش و پيروزى است، و سزاوار است كه از وجود آنها سخت شادمان شود و چنين واعظى براستى كمياب است، پس لازم است مريد از اين حالت (لذّت بردن از موعظه) بپرهيزد زيرا از بزرگترين ريسمانهاى شيطان است كه با آن راه كسانى را كه تازه راه بر آنها گشوده شده است مى‌بندد زيرا برگزيدن زندگى دنيا طبيعتى است كه‌