راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ١٩٤ - راه تمرين دادن كودكان

و فرمود: إِنْ تَتَّقُوا الله يَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقاناً«١٣٢».

و فرمود: وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى‌ آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ من السَّماءِ وَ الْأَرْضِ«١٣٣».

و فرمود: وَ من يَتَّقِ الله يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ يَرْزُقْهُ من حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ«١٣٤».

و فرمود: وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا«١٣٥».

امير المؤمنين (ع) فرمود: «همانا محبوبترين بندگان خدا در پيشگاه خدا بنده‌اى است كه خدا او را پشتيبانى و تقويت كند تا بر نفس خود غالب شود. پس اندوه را دريابد و لباس خوف از خدا را بر خود بپوشاند، در نتيجه چراغ هدايت در قلبش روشن شود» تا اين كه فرمود: «جامه‌هاى شهوت را بكند و از تمام غمها جز يك غم تهى شود. سپس از حالت نابينايى و مشاركت با اهل هوى و هوس بيرون رود و درهاى هدايت را به روى خود بگشايد و درهاى پستى را ببندد تا راهش را ببيند و برود و نشانه‌هايش بشناسد و از گردابهاى دنيا (به وسيله كشتيهاى نجات) بيرون برود و به مطمئن‌ترين رشته‌ها و محكمترين ريسمانها چنگ بزند، پس او در يقين خود مانند نور خورشيد است»«١٣٦».

غزالى گويد: در اين هنگام آخرين درجه رياضت اين است كه مريد قلب خود را همواره با خدا بيند، و اين ممكن نيست مگر دل را از ديگران تهى كند و آن تنها با مجاهدت طولانى ميسّر شود. پس هر گاه دلش با خدا شد، شكوه دربار ربوبى برايش آشكار شود و حق برايش تجلّى كند، و از لطائف رحمت خدا