در حالى كه به اعتراف خودشان استاد جايز الخطاست چون در استاد عصمت را شرط نمى‌دانند بنابراين ممكن است مريد را به كارى مكلّف سازد كه نابودى دين و دنيايش در آن كار باشد چنان‌كه به اين نيز اعتراف كرده‌اند و ما آن را ديده‌ايم. بعضى از مريدان بر اثر رياضت مرده و دين بعضى از آنها تباه شده است، از اين رو مولايمان امام صادق (ع) فرمود: «بپرهيز از اين كه مردى را در مقابل حجّت خدا منصوب‌نمايى و در تمام گفته‌هايش او را تصديق كنى.»«١٢٥» و اين يكى از معانى گفتار ذات حقّ است: وَ الَّذِينَ اجْتَنَبُوا الطَّاغُوتَ أَنْ يَعْبُدُوها«١٢٦».

زيرا پيروى كردن از چنين استاد بدعت‌گذار كه از خدا سخن نمى‌گويد و جايز الخطاست پرستش طاغوت است، بعلاوه كه مى‌بينيم بيشتر اساتيد اين سالكان كه همين راه زشت را پيموده‌اند و مردم را به آن راه واداشته‌اند خود در شناخت امام كور و سرگشته بودند، با اين كه شناخت دين از نظر علم و عمل بر شناخت امام منصوب به وحى از سوى خدا مبتنى است.

پيامبر (ص) در حديثى كه مورد اتّفاق شيعه و سنى است فرموده: «هر كس بميرد و امام زمان خود را نشناسد به مرگ جاهليت مرده است»«١٢٧» وَ من أَضَلُّ مِمَّنِ اتَّبَعَ هَواهُ بِغَيْرِ هُدىً من الله إِنَّ الله لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ.«١٢٨»

از امام باقر (ع) روايت شده: «هر كس به خدا نزديك شود با عبادتى كه خود را در آن به زحمت اندازد و امامى را كه خدا تعيين كرده قبول نداشته باشد، سعيش مقبول نيست و گمراه و سرگشته است و خدا از كارهايش در خشم است و مثل او همچون گوسفندى است كه گلّه و چوپان خود را گم كند و سرگردان از اين سو به آن سو رود و روز بر او بگذرد و چون تاريكى شب او را فرا بگيرد گلّه‌

«١٢٥» صدوق در (( معانى الاخبار )) ، ص ١٦٩ روايت كرده است .

«١٢٦» زمر / ١٩: كسانى كه از عيادت طاغوت اجتناب كردند.

«١٢٧» اين حديث در جلد ٤ همين كتاب گذشت .

«١٢٨» قصص / ٥٠: و آيا گمراه تر از آن كس كه پيروى هواى نفس خويش كرده ، و هيچ هدايت الهى را نپذيرفته است كسى پيدا مى شود؟ مسلما خداوند قوم ستمگر را هدايت نمى كند.