سازد و فساد او بيش از اصلاحش باشد و حق اين است كه در اعتقاد و عمل جز به شخص معصوم از خطا و لغزش نمى‌توان اعتماد كرد، معصومى كه عصمتش از سوى خداى سبحان تأييد شده باشد و جز امامان ما كسى چنين عصمتى ندارد و پس از معصومين كسانى از شيعيان مورد اعتمادند كه احكام دين را از آنان و سخنان استوارشان دريافت كرده‌اند و به ما اجازه داده‌اند احكام را از آنها بگيريم (فقها). امام صادق (ع) فرمود: «بپرهيز از اين كه مردى را در برابر حجّت (خدا) نصب كنى و هرچه را مى‌گويد تصديق كنى.»«١٠٥» از ائمّه (ع) در آداب و سنّتها و چگونگى سلوك در هر موردى رواياتى وارد شده است كه ما را از بيشتر رواياتى كه ابو حامد نقل كرده است بى‌نياز مى‌كند و ستايش از آن خداست.

غزالى گويد: هر گاه چنين پناهگاهى بيابد بر شخصى كه به او پناه برده واجب است او را حمايت كند و در دژى استوار او را پناه دهد و راهزنان را از او دور سازد و آن دژ محكم چهار چيز است: خلوت، سكوت، گرسنگى و شب زنده‌دارى. پس اين دژ انسان را از راهزنان حفظ مى‌كند، زيرا مقصود مريد اصلاح قلب خويش است تا در آينه آن پروردگارش را مشاهده و شايستگى تقرّب او را كسب كند. امّا گرسنگى از خون دل مى‌كاهد و آن را سفيد مى‌كند و نورانيّت دل در سفيدى آن است، و پيه دل را آب مى‌كند و نتيجه آن نازك شدن دل است و نازكى دل كليد مكاشفه است چنان‌كه سنگدلى موجب محجوب شدن آن است، و هر زمان كه خون دل كاهش يابد راه ورود دشمن تنگ شود زيرا راههاى ورود آن رگهايى است كه پر از شهوت است. حضرت عيسى (ع) فرمود:

«اى حواريون شكمهايتان را گرسنگى دهيد شايد دلهايتان پروردگارتان را ببيند».

«١٠٥» حديث را صدوق (ره ) در (( معانى الاخبار، )) ص ١٦٩ در حديثى از ابوحمزه روايت كرده گويد: امّا صادق عليه السّلام فرمود: ((از رياست بپرهيز و نيز از سر فرود آوردن پشت سر مردان بر حذر باش ، عرض كردم : فدايت شوم رياست را دانستم ، و امّا راه رفتن در پى مردم دو سوم ثروتم را از راه رفتن پشت سر مردم به دست آورده ام ؟ فرمود: آنچه تو دريافتى منظور نيست ، بپرهيز كه شخصى را در برابر امام نصب كنى و هر چه بگويد تصديق نمايى )).